We hadden maar weinig tijd nodig om aan Hawaii te wennen. Of eigenlijk helemaal niet. Het voelde direct als een warme (en ietwat natte) deken.
Het idee dat je je op een eilandengroep begeeft, midden in de oceaan, op minstens 5 uur vliegen van het vasteland, is heel onwerkelijk. Want dat gevoel heb je hier totaal niet. Grote malls, een megastad, wolkenkrabbers, een enorm wegennetwerk.
Maar wát een wonderschone natuur en megafijne vibe!
Tijdens een van de eerste dagen deden we een rondje over het eiland met de huurauto. Dankzij de Shaka-app maakten we onze eigen sightseeing tour. Zo konden we een heleboel hotspots passeren en leerden we er ook nog wat van! Op het vroegere Hawaii waren ze bijvoorbeeld extreem bijgelovig en zien ze in diverse bergen een hagedis; voortkomend uit een legende waarin dikwijls een eiland-God een grote hagedis heeft omgelegd. Die dan vervolgens een berg/rots werd.
Regelmatig refereert Ivy dan ook naar de Disneyfilm Viana, en welke berg dan toch ‘de slapende Te Fiti’ is. Waarna we schaamteloos nog maar eens de titelsong door de auto laten klinken.
Het groen, de kliffen, het vulkanische landschap, het is allemaal even mooi.
Tijdens onze roadtrip over het eiland zien we de vele strandjes en bekijken we de ‘pipeline’. Een surfspot, waar, dankzij het rif metershoge golven ontstaan, die in de winter zelfs een soort buis vormen. Wie kent de bekende surfplaatjes niet.
Wat hier ook superleuk is zijn de vele foodtrucks. Bij de North-shore is er zelfs een heel dorpje mee opgezet, waar je voor elk wat wils kan scoren. En als we dan toch in de foodie-modus zitten pak ik meteen even door. Want er is namelijk nog een ware specialiteit hier op het eiland: ‘shaved ice’. Het laat zich het is best omschrijven als een soort fijngemalen ijs, in een bakje geschept, met daardoorheen een aantal mierzoete siroopjes. Een soort slushie krijg je dan dus. Blijkbaar nog steeds niet zoet genoeg om je tanden ervan uit te laten vallen, aangezien Ivy’s losse tand er nog steeds in zit.
Al die ingenomen calorieën moeten er ook weer afgewandeld worden, dus begaven we ons deze week ook naar de Lighthouse Trail. Een wandeling van ruim 3 km naar 150 meter hoogte, met de allermooiste uitzichten. Nadat we de auto uitstapten voelden we ons wat underdressed, met ons gewone kloffie en de teenslippers, tussen al die mensen in sportleggings. Maar goed, m’n o zo geliefde teenslippers, ik kan ze maar niet inruilen voor sneakers. Dus hupla gaan met die banaan.
We hoopten hier walvissen te spotten, maar hoe rustgevend het turen over de eindeloze oceaan ook is; geen walvis gespot. Daarentegen kregen we we het ene na het andere mooie uitzicht cadeau.
De botanische tuin was eveneens zo’n topplekkie. Zoals het een goed Amerika-bezoeker betaamt: eerst even stoppen bij het visitor centre. Wanneer we een blik werpen op een informatiebord biedt een oud, voortandloos vrouwtje ons wat informatie aan. Ze is een van de rangers en ondanks ze ons een andere taal hoorde praten gaat ze er blind vanuit dat de kinderen moeiteloos Engels verstaan. En dus volgt een (zeer) uitgebreide spreekbeurt over de verschillende routes in het park, de planten en noten die we kunnen vinden en de mythische geschiedenis van dit gebied. De gebruikte Engelse terminologie stijgt mijn pet zelfs te boven (en het feit dat de beste vrouw maar een half gebit heeft helpt ook niet erg mee), maar de kinderen zie ik na elke zin meer fronsen. Zodra ze bij het afscheid nemen een boekenlegger meekrijgen (met -zonder twijfel- een afbeelding van Te Fiti; aldus Ivy) gaan ze huppelend mee op pad.
Zoals het een gedegen Amerikaans park betaamt is alles per auto begaanbaar en zijn er parkeerplaatsen in overvloed bij de diverse viewpoints. De toeristische mens hoeft hier maar zelden extreme inspanning te leveren voor de mooiste plekjes.
We hebben hier écht een ultieme vakantie-vibe, zoals je het kent uit de films. Brandende fakkels langs de straat (die dus elke avond worden aangestoken door een man met een gasbrander), palmbomen (al dan niet afgebeeld op een van de vele Hawaii-shirts), vuurwerk, surfboards, hulashows, bloemenkettingen.
Zijn er dan helemaal geen nadelen? Ja toch wel; de enorme hoeveelheid daklozen, omringd door karretjes vol rommel en enorm penetrante uitwerpselen-odeur.
Er is hier, zoals op zoveel plekken in Amerika, een XXL-kloof tussen arm en rijk. In de grote winkelstraat lopen er zo ongeveer evenveel daklozen met gescheurde plastic zakjes als mensen met rijkelijk gevulde shoppingbags van Apple, Dior of Rolex. Wat een contrast hè…
We hebben tien heerlijke dagen gehad hier met een perfecte afwisseling tussen dingen zien/doen en ontspannen op het strand/bij het zwembad. Morgen vliegen we door naar LA!
Hawaii, Mahalo!!
Wat heerlijk om zo samen met jullie op wereldreis te zijn! Veel plezier in Californië!
Nog 3 nachtjes wachten op de staatsloterij, wie weet zitten wij dan binnenkort ook op dit prachtige eiland🌴
Jemig, Sanne wat een mooie plaatjes en verhaal. Jullie laten heerlijke vakantie plekken zien. Ik krijg er ook zin in. Heel veel plezier op jullie volgende plek.
Wat weer een prachtig verhaal Sanne. Wij genieten echt met jullie mee.