Wereldreis? Hoe dan?

Het idee:
Ergens in januari, ergens in een zwembad, ergens in een vakantiepark in Nederland. We zitten lekker onze kinderen te observeren die wat in het rond drentelen door het peuterbadje, als Arjan me overvalt met zijn gedachten: “Ik zat zo eens te denken hè. Misschien is nu wél het moment. Dat we die wereldreis maar gewoon moeten gaan doen.”

Iets wat al jarenlang een terugkerend topic is wordt opeens weer actueel. Wat als we het gewoon maar gaan doen…? Dit keer schuiven we het idee niet zomaar weer op de lange baan. Vanaf dat moment hebben we het er vele avondjes over gehad samen. Een hoop nagedacht, gefantaseerd, gewikt en gewogen. Wat zijn de opties? Wat zijn de voors en tegens? Enkele weken later betrokken we ook wat familie en vrienden in onze overwegingen. Die toen, als we er nu op terug kijken, eigenlijk helemaal niet meer zo overwegend van aard waren. Ons besluit stond, de kogel was door de kerk. Let’s do this!

Om-en-nabij-een-jaar
Allereerst was daar het vraagstuk: hoe lang gaan we? Algauw besloten we dat, als we dan toch alles op de schop gooien, we ook echt lang willen. De eerste editie van onze bucketlist omvatte zo’n 50 bestemmingen, dus die tijd… Is eigenlijk nog te kort 😉 Al hebben we de lijst inmiddels gevierendeeld hoor, maar daarover later meer.
Zelf houden we het steeds op ‘om-en-nabij een jaar’. We starten in de zomervakantie op 26 juli en verwachten rond de zomervakantie 2023 weer terug te zijn. Maar we willen ons niet committeren aan een bepaalde retourdatum. Dus ‘om-en-nabij’ een jaar.

What about the kids?
Maar hoe doen jullie dat dan met de kinderen? En de leerplicht?
We schrijven ons uit de gemeentelijke basisadministratie. Dat maakt ons ‘Nederlanders die woonachtig zijn in het buitenland’. Daarmee vervalt de leerplicht, maar ook andere zaken zoals kinderbijslag en zorgverzekering.
Colin gaat volgend jaar naar groep 4 en Ivy naar groep 1. De school is gelukkig meedenkend en samen gaan we kijken hoe we dit vorm gaan geven. Ik ben zelf leerkracht dus dat maakt het een en ander misschien wel iets makkelijker. 
Riff wordt bijna 2 en is een ‘special needs’ kindje. Door zijn ontwikkelingsachterstand heeft hij nu wekelijks therapieën, welke we in overleg met de therapeuten zoveel mogelijk zelf oppakken onderweg. En videoconsultatie is tegenwoordig niemand meer vreemd, dus periodiek contact is goed te onderhouden.
Er is gelukkig komend jaar geen groot onderzoekstraject of andere intensieve begeleiding nodig, dus vanuit het AMC ook ‘ruimte’ om te gaan. Met name deze situatie heeft ook enorm meegewogen in onze keuze.
Er was de afgelopen jaren zoveel spannend en onduidelijk, en de toekomst is dat ook. Daarom is juist nu het moment. Pluk de dag en gewoon maar gaan.

Huis-werk
Dan ons werk. We gaan als twee werkelozen op reis komende zomer. Arjan heeft zijn baan als directeur opgezegd en laat zich uitkopen als mede-eigenaar van het bedrijf. Ikzelf heb mijn baan als leerkracht opgezegd en mag een jaartje juf-mama gaan spelen, wat me ook een hele gave job lijkt. Het onderweg lesgeven op maat, de theorie direct koppelen aan wat we in de praktijk tegenkomen, daar gaat mijn juffenhart sneller van kloppen!
En dan tot slot nog ons huis; die houden we aan. Naast werkloos óók nog dakloos zijn ging ons wat te ver. Een structurele onderhuurder is geen optie, dus proberen we het huis een aantal keer per jaar te verhuren via Airbnb om de vaste lasten wat te drukken.

Kortom: een hoop dingen om over na te denken, te regelen en te organiseren. Maar allemaal voor die grote droom; een mooi cadeau voor ons gezin, iets waar we fantastische herinneringen aan zullen overhouden.

Aftellen maar! Nog ruim 3 maanden…