Ons Botswana bezoekje is kort maar krachtig, want na twee nachten passeren we opnieuw een grensovergang. We verplaatsen ons naar Victoria Falls in Zimbabwe. De grensovergang aldaar gaat met een hoop loketjes, formuliertjes en contante betalingen. We betalen tot op de laatste contante centen, die we uit alle gaten en hoeken vandaan toveren, om precies genoeg te kunnen aftikken. Ze accepteren hier Euro’s, Dollars en Zuid-Afrikaanse rand, dus we betalen dan ook met een allegaartje van van valuta.
We hebben ons hier getrakteerd op een paar nachtjes in een gezellig huisje op een luxe resort. Rondom het huisje scharrelen de hele dag everzwijntjes, apen en herten. Tegenover het huisje zitten een speeltuin, zwembad en restaurant, dus kan niet beter!
We besluiten op dag 1 boodschappen te doen en verbazen ons best een beetje over de hoge prijzen in de supermarkt. Acht euro voor een liter yoghurt en ruim drie euro voor wat worteltjes. We komen met een bescheiden karretje bij de kassa aan. Riff heeft in z’n ongeduld per abuis al een zak popcorn open geschud wat het een zeer ongemakkelijk geheel maakt wanneer de creditcards structureel blijven weigeren. Ook het opnemen van contant geld wil niet lukken bij de naastgelegen bank en dus zit er niks anders op dan overrichter zaken weer terug te keren naar het resort. Op het resort haperen sommige pinapparaten eveneens, maar gelukkig werkt die bij de receptie wel. Van alle boodschappen die we hadden willen kopen waren eigenlijk alleen drie eieren (voor de pannenkoeken) het meest noodzakelijk. Terwijl we ons ietwat prijzige lunch zitten te verorberen op het resort vragen we aan ober Lovemore of we misschien een paar rauwe eitjes uit de keuken kunnen kopen.
De ober vraagt het na, we horen hem even later zelfs bellen met z’n baas waarna hij met een ernstig gezicht weer retourneert. Helaas, hij mag ons niks uit de keuken verkopen maar adviseert ons even bij de receptie te vragen. Zo gezegd zo gedaan. De ene receptie (die van het hotel) verwijst ons naar de andere receptie (van de lodge) en zo komen we de dag wel door. Tot onze grote vreugde blijkt bij de balie een bestellijst voor boodschapjes te liggen, waar we van aardappelen tot eieren kunnen kopen, voor ook nog eens een stuk minder geld.
Als ze de boodschappen later die dag komen bezorgen nemen ze Arjan mee voor de betaling en het regelen van groenten. Ze hebben namelijk alles van het lijstje kunnen inkopen, alleen wisten ze niet welke groenten onze voorkeur hadden. Dus of hij even mee wil lopen. Naar, jawel, de keuken van het restaurant, om groenten uit te zoeken. Wat een grap. Maar eind goed al goed!
Die avond gaan Arjan en ik met zijn tweetjes uit eten bij ‘Boma’ op het resort, tegenover ons huisje. Een soort thema-restaurant waar een trommel dinnershow met bbq buffet te vinden is. Bij aankomst krijgen we meteen een traditionele doek omgeknoopt en wat schmink op onze wang. Terwijl er touringcars vol mensen af en aan rijden (het is blijkbaar nogal een ding in deze regio onder de toeristen) worden we aan een sfeervol tafeltje in de grote zaal gezet, geheel in Afrikaans safari thema gedecoreerd. Het buffet is bbq style, waar verschillende chefs vlees naar keuze voor je op de grill gooien. Je kunt er zelfs een stukje van een varken aan het spit laten afsnijden. En voor de echte durfals: een gefrituurde worm eten ten overstaan van een chef in ruil voor een certificaat.
De trommelshow is ontzettend leuk en al helemaal het gedeelte waarin de 100 mensen in de zaal mogen mee trommelen onder leiding van een enthousiaste Zimbabwaan. Jammer dat de touringcars met hun strakke schema al binnen een uur weer vertrokken, want zo missen ze het leukste! We hebben enorm genoten, al voelde het stiekem wel een beetje alsof we in een thema restaurant van Disney waren.
We zijn in Zimbabwe, en dan met name in dit plaatsje, voor de gelijknamige Victoria Watervallen. Op de wereldwijde watervallen ranking geëindigd als tweede, vlak onder de Iguazu watervallen die we vanuit Brazilië bezochten. Zodra we de auto parkeren komt er een legertje regenpak verhuurders naar ons toegesneld om ons een jasje uit te lenen in ruil voor wat dollars. We besluiten zonder te gaan, immers bleek dat in Brazilië toen ook prima, ondanks een ieders advies en verkooppoging.
Klein verschil: hier bezoeken we de watervallen vlak na het regenseizoen, waardoor ze in volle vaart naar beneden kolken. Wat een enorme kracht zit erachter! En je raadt het al, halverwege blijken de looppaden toch wel erg nattig, waardoor we steeds doorweekter raken. We blijven het positieve mantra maar richting de (steeds ongelukkiger kijkende) kinderen herhalen: wij zijn toch stoer! We smelten niet!
Het bezorgt ons de slappe lach, voor de kinderen een reden om nog een beetje dieper te fronsen. Uiteindelijk vinden we bij het laatste punt toch nog een regenboog (daar was het Ivy om te doen) en kunnen we met een gerust hart en een zeiknat pak terug richting de auto. De rest van de middag drogen we lekker op bij het huisje en doen we een zonsondergang borrel bij het terras met prachtig uitzicht.
Als we de volgende dag weer terug richting Botswana gaan bespreken we samen hoe fijn de sfeer in dit land was. Super gemoedelijk, vriendelijke mensen. En dan te bedenken dat Zimbabwe een aantal jaar geleden nog heel onrustig was, als we het internet moeten geloven. We willen zeker op den duur nog eens terug komen en meer van het land zien. Al zegt de douanebeambte vlak voor het uitrijden dat we dat vooral moeten doen na de verkiezingen. Want al wordt het land en het toerisme steeds verder opgebouwd, ze zijn er nog niet helemaal.
Zodra we Botswana weer inrijden besluiten we alvast boodschappen te halen voordat we een safarirondje door Chobe NP gaan doen. Met de gedachte: ‘dan hoeven we dat eind van de dag niet meer te doen’. Onze camping bevindt in het plaatsje Kasane, vlakbij een van de ingangen van het nationale park. Iets na het middaguur rijden we de poort door en beginnen we aan een uitdagende safari ronde over verschillende ondergronden. Club onvoorbereid is weer on tour met veel te harde banden voor onder andere het mulle zand, maar hier tussen de wilde dieren uitstappen om er wat lucht uit te laten lopen is natuurlijk geen optie. Dus rijden we verder en hopen we met heel ons hart dat we ons niet vast rijden in het zand zo tussen de kuddes olifanten. Want daarvan zijn er veel!!! En zo dichtbij weer!!! We moeten af en toe geduldig wachten tot ze uitgegeten en weggesjokt zijn voor we verder kunnen rijden. Heel tof maar ook een adrenaline kick!
We zien de mooiste uitzichten en dit gebied is weer zo anders. De grote rivier en het vele groen maken het een heerlijke plek voor alle dieren, die we dan ook in grote getalen tegenkomen. Hier niet een paar olifanten of enkele apen en giraffen, maar wel honderden.
Het is een prachtige route, de allermooiste die we tot nu toe hebben gezien. Alleen de ondergrond maakt wel dat we er een stuk langer over doen dan gepland. Riff had al niet veel eetlust vandaag, maar deze route heeft ervoor gezorgd dat zijn banaan algauw de weg terug weer vond. En dus zit ik achterstevoren in de hobbelende auto met babydoekjes het brouwsel bij elkaar te smeren. Hashtag lifegoals.
Als we uiteindelijk aan de andere kant het park uitrijden checken we even hoe de inhoud van de laadbak eraan toe is. De olielamp en een grote waterfles was hetzelfde lot als Riff z’n maag toebedeeld, dus treffen we ook achterin de auto een nattige smurrie aan. We moeten nog een uurtje rijden naar de camping en komen daar nog net aan in het licht aan. Uitklappen, restaurantje pakken en lekker op tuk allemaal.
De volgende dag zien we pas goed wat een heerlijk resort er bij deze camping hoort! Een groot hotel, verschillende restaurants en twee zwembaden. Waar je hier in Botswana voor een hotelkamer minstens 500 euro per nacht betaalt kost de camping ons slechts 30 per nacht. Dat we met de daktent zijn blijkt opnieuw een goede keuze voor de portemonnee.
Het stadje Kassane heeft alles wat je nodig hebt en dus regelen we hier meteen even simkaarten. Het centrum is vanaf het resort te voet te bereiken en dat scheelt ons toch zeker weer een uurtje in- en uitklap perikelen. Op de parkeerplaats voor de supermarkt zien we een partytent staan met wat mensen op een klapstoel. Gezellig, even kijken wat er te doen is. Het blijkt een pop-up bloeddonatie kraampje. Super belangrijk en goed dat ze het doen natuurlijk, maar zo op een plastic stoeltje tussen roestige auto’s en rondscharrelend vee… Dat zou je in Nederland niet snel zien… Na een paar lekker relaxte dagen, beetje schoolwerk, kokkerellen en zwembad hangen, gaan we door naar de volgende plek: meer natuur, dieren en back to basic!
