Na een wonderbaarlijk relaxte nachtvlucht zijn we in rap tempo door de douane op de ‘beste luchthaven van 2022’ als we de reclamezuilen moeten geloven. Welkom in Doha, Qatar.
In alle vroegte komen we aan bij ons appartement, waar we gelukkig meteen kunnen inchecken. En zo stappen we al voor 9 uur ‘s morgens binnen in deze ruime accomodatie op de 23e etage! Een grote woonkamer, twee joekels van slaapkamers en maar liefst drie badkamers. En, in de categorie dingen waar je na een jaar reizen heel blij van wordt: een wasmachine en vaatwasser!!!! Oh ja én een mooi uitzicht, naar eigen verbeelding in te richten, aangezien de ramen te vies zijn om ervan te genieten.
Nadat we de tassen hebben gedropt besluiten we even een koffietje bij Starbucks te drinken, zo’n twintig warme stappen vanaf de entree. Met onze macchiato in de hand zien we hoe koeriers van allerlei bezorgdiensten in en uit lopen om bestellingen van mensen op te halen. Zelf je koffie ophalen doet men hier niet. We downloaden meteen maar even de ‘talabat’ app, want dat is blijkbaar de locale thuisbezorgd variant, als we de jasjes van de ijverige jongens moeten geloven. Altijd handig om alvast te hebben.
De rest van de dag doen we een tuk-inhaalslag en relaxen we aan het zwembad op de vierde etage. Door de drie torens eromheen is het zwembad heerlijk in de schaduw en daarom prima uit te houden. Met warm zwembadwater, dus écht verkoelend kan je het niet noemen.
De eerste avond besluiten we naar een van de vele malls te gaan. Zodra we binnenkomen in dit Venetië-stijl winkelcentrum is het een feest van herkenning voor de kinderen. Die vinden het namelijk sprekend de Las Vegas variant van Venetië. En wij maar denken dat we ze wat positiefs meegeven omtrent wereldoriëntatie. In de praktijk creëren we cultuurbarbaren.
De mall is desalniettemin prachtig. Een plafond die nauwelijks van een echte blauwe hemel te onderscheiden is. Een gracht met gondels waarop gondeliers in toepasselijke klederdracht enthousiast staan te peddelen.
We kijken onze ogen uit in dit winkelcentrum, waar een indoor pretpark, alle bekende restaurantketens en zelfs een ijshockey veld niet mogen ontbreken. Lijkt me dus heel vreemd om te kunnen zeggen: Hey, ik woon in Qatar en ik zit op ijshockey.
De eerste ochtend worden we opgeschrikt door een ondefinieerbaar geluid aan de buitenkant van ons appartement. Wat zou dat kabaal, op zo’n 100 meter hoogte, nou kunnen veroorzaken? Zodra we het gordijn opzij schuiven zien we het: de glazenwasser komt net voorbij gezoefd. Gisterenavond bij thuiskomst zagen we het bakje al bij een van de onderste etages bungelen. Ze hebben dus de hele nacht door geboend, bij een ‘koele’ 35 graden.
Over verkoeling gesproken; die dag hebben we nog een Wim-Hof-Goes-Qatar momentje, als blijkt dat het zwembad 2 graden koeler is, en dus niet langer jacuzzi temperaturen heeft. Maar ‘doorkomen’ blijkt niet aan de orde, aangezien het zwembadwater nog steeds aanvoelt als een lauwwarm babybadje.
We wisselen de namiddagen in het zwembad af met bezoekjes aan de diverse winkelcentra. Waar we zo ongeveer de enigen zijn die zélf met onze kinderen lopen. Als je hier zou omroepen: alle nannys verzamelen bij de uitgang, zou het hele winkelcentrum leeg lopen.
De winkelcentra zijn stuk voor stuk prachtig; met marmer, fonteinen en artistieke decoratie. Dat valt ons sowieso op hier, zowel de architectuur als in het straatbeeld, overal is kunst te vinden.
Ons favoriete winkelcentrum is toch wel de vrij nieuwe ‘Place Vendome’, compleet in Frans thema. Met als ultieme eye catcher een binnenplaats, met prachtige gevels en een gracht met bootjes. Maar de klap op de vuurpijl is toch de fonteinen show, die twee keer in het uur een prachtige tentoonstelling in de lucht spuit, onder begeleiding van klassieke melodische klanken. Het geheel duurt zo’n anderhalve minuut, precies lang genoeg om het in de verzengende hitte uit te houden zonder dat je voorgoed met je teenslippers aan het glimmende marmer vast gesmolten zit. Al maken de speciale bankjes, met aan de onderzijde enorme ingebouwde ventilatoren, het iets beter uit te houden. We eten hier een hapje in de foodcourt, dat een stuk chiquer oogt dan het klinkt. Fastfood onder een prachtige plafond aan een sfeervolle tafeltje.
In al die malls is er maar één ding gratis en dat is de airco. Verder moet je letterlijk voor alles betalen en niet te zuinig ook. Een winkelwagen met een kinderstuurtje gebruiken? Tien euro. Twintig minuten in een speeltuintje spelen? Tien euro. Geld mag rollen en gemak dient de mens is het motto hier.
Nou dat gemak is dan wel weer super fijn, want we hebben hier bijvoorbeeld nog nooit langer dan 30 seconden op een bestelde Uber hoeven wachten. We twijfelden enorm om een auto te huren, maar Ubertjes rijden overal, zijn er mega snel en goed betaalbaar. En ook de bezorgdiensten, van boodschappen tot smoothies, volop keuze! Het lijkt in dat opzicht wel een beetje op Dubai.
Tegen het eind van de week begeven we ons naar de Souq. Een traditionele Arabische markt met talloze kleine kraampjes. We komen ogen tekort in deze kleurrijke kakafonie, waar je de mooiste kleden, geurende kruiden en kooitjes vol parkieten aantreft. De vogelmarkt vinden we een bijzondere gewaarwording. Een binnenplaatsje vol schetterende vogeltjes en kakelende kippen. En zelfs wollige konijntjes die volgens mij voor hun leven liggen te vechten in deze warmte. Ik wil niet in herhaling vallen, maar oeffff wat is het warm! Een klein uurtje slenteren is meer dan genoeg en dus stappen we drijfnat in een taxi, die er ook hier gelukkig weer binnen enkele seconden is.
De dagen hier gaan sneller dan ons lief is. De vlucht naar Nederland komt opeens in sneltreinvaart dichterbij. En naar huis gaan is helemaal oké, maar dat gevoel dat het hele avontuur achter je ligt, vind ik een dingetje. Maar gelukkig mogen we nog een fijne kampeer trip in Europa maken met elkaar. Het allerlaatste hoofdstuk van deze mega reis. Dus voor nu: tot de volgende blog!
Wat weer een prachtig geschreven verhaal. En wat een totaal andere wereld.
Geniet van jullie vakantie in Europa