Magie

Helemaal ontspannen zaten we dus op onze klapstoeltjes in Casino. Het dorpje Casino welteverstaan. Met een naam die niet geheel aansluit bij z’n Christelijke plattelandsimago als je het mij vraagt. Maar waar we heerlijke, rustige, zonnige dagen hebben gehad.

Met ons versgemaakte (op een gratis foldertje gekrabbelde) planning rijden we weer richting de kust! Op naar Hervey Bay, waar we op een camping dichtbij de pier en het strand verblijven.

De camping blijkt slechts een paar jaar jong te zijn en ziet er daardoor ook keurig tiptop uit. Aan speelvriendjes voor de kids geen gebrek! Het Engels van onze hummels gaat de goede kant op en daardoor wordt contact leggen met Australische kinderen ook steeds leuker voor ze. Al is Ivy hier dolblij met haar Duitse vriendinnetje (ook op wereldreis) in wie ze een evenbeeld van haar nichtje ziet.

Het strand en de boulevard zijn prachtig en sfeervol, maar niet extreem druk. Ik denk dat Australië zó ruim en onderbevolkt is dat zelfs de populairste vakantiebestemmingen hier nog ‘rustig’ aanvoelen in onze ogen. Sowieso kent de Australische kampeercultuur wat verschillen ten opzichte van die in Europa. Hier heeft bijvoorbeeld elke camping gemeenschappelijke keukens, al dan niet buiten. Inclusief bbq’s, picknicktafels, pannen en alle gebruikelijke keukenapparatuur. Ontzettend gezellig en ook handig voor de kampeerders met een minder royale kook-uitzet.

Daarnaast leven de campinggangers hier een ander ritme. Rond het middaguur hoor je overal blikjes bier open klikken. Tussen 17:00-18:00 uur wordt er gegeten. 19:00 uur liggen nagenoeg alle kinderen op bed, en 21:00 uur volgen zo ongeveer alle volwassenen. Waar in Italië nog volop wordt gebarbecued tussen de fietsende kindertjes om half 12 ‘s avonds, zal je dat hier absoluut niet tegenkomen. Daarentegen kun je je kroost wel met alle gemak om 6:30 uur ‘s morgens al laten buitenspelen. Rond die tijd zit menigeen namelijk al gehurkt voor z’n tent een klutsei te fabriceren op een klein gaspitje.

We hebben hele gezellige dagen gehad hier, lekker ontspannen, genoeg te doen en leuk gebabbeld met medekampeerders.

Maar we gaan door, op naar het noorden! Twee dagen van ongeveer 600 km voor de boeg naar ons noordelijkste stop van de Aussie-reis: Airlie Beach.

Onderweg zien we de lucht steeds maar donkerder worden en als we bij onze overnachtingscamping in de jungle aankomen is het inmiddels gaan regenen. De camping is nagenoeg leeg en we hebben daardoor echt het gevoel midden in de natuur te bivakkeren. Bij de wc’s wordt zelfs vriendelijk doch dringend verzocht om de bril te sluiten na gebruik in verband met groene kikkers.

We vermaken ons wat uurtjes met spelletjes doen en Lego spelen. Als de schemering valt en onze lawaaimakertjes in alle stilte op bed liggen horen we de geluiden van het regenwoud. Kwakende kikkers, geritsel, geschuifel, vogelgeluiden. En ja hoor, niet veel later zien we bij de camp-kitchen zo’n grote groene kikker voorbij glibberen.

Arjan beweert zelfs nog oog in oog te hebben gestaan met een kangoeroe op weg naar het toiletgebouw. Die nacht gluur ik dus met enige regelmaat half slapend uit het raampje om te zien of ik er eentje voorbij zie hupsen. Maar helaas, het enige dat ik zie zijn regendruppels.

De volgende morgen blijkt de regen serieuze vormen te hebben aangenomen. We bekijken de voorspellingen en concluderen dat verder naar het noorden geen optie is. De regenval daar neemt alleen maar toe de komende dagen en er zijn diverse wegen afgesloten in verband met overstromingen. Iets wat wel vaker gebeurt in Australië als gevolg van regen, maar nu enorm roet in ons eten gooit. We kunnen niet anders dan met pijn in ons hart afscheid nemen van onze plannen voor de komende week. Geen snorkeltour naar het Great Barrier Reef, geen excursie naar het extreem witte zand van Whitsundays en geen nachtje aan een strand vol kangoeroes. We keken naar deze plannen zo uit, als hoogtepunten van ons Australië-trip, dus de baal is echt wel even daar. Maar ja, het laatste wat je wilt is in een overstromingsgebied vastzitten met de camper. Dus helaas, het is niet anders.

We pakken snel de kletsnatte campingstoelen in en besluiten weer 600 km terug te rijden in de richting waar we vandaan kwamen. En zo zijn we al rijdende opnieuw een camping in Hervey Bay aan het boeken en proberen we de geplande dingen te annuleren/restitutie te fixen.

Eind van de dag arriveren we op een natte maar mooie camping, waar we tussen de tropische planten en vogels onze luifel uitklappen. Met de hand, want de trekstok voor dat ding is in geen velden of wegen te bekennen. Die stok lag vanmorgen nog onder de camper… En waarschijnlijk ligt hij nu nog steeds op exact hetzelfde plekje, alleen dan zonder de camper erboven… Ohhhh wat dom…

De daaropvolgende dagen bestaan uit regendruppels tellen vanuit de klapstoel, skelter rijden door de regen en zwemmen in de regen. En iets meer schermtijd dan ons lief is. We nemen de weersvoorspelling nog eens grondig onder de loep en besluiten op maandag richting Gold Coast te gaan.

We boeken het laatste vrije plekje op een uitgebreide camping met de slogan ‘magic in every stay’. Nou kom maar door met je magie!

Zodra we de camping oprijden zien we al dat dit een hele goede keuze was. Er is genoeg te doen voor de kinderen met als hoogtepunt een waterpark en uitgebreid animatieprogramma. Enige nadeel: we hebben dus maar één nachtje kunnen boeken. Maar, later blijkt dat de niet-zo-magische avond van onze buren (die uren met een krijsend kind in hun camper bivakkeren), dan wel weer magische gevolgen voor ons heeft. Ze zijn blijkbaar in alle vroegte, nog geen 10 uur na hun aankomst, met gierende banden weer vertrokken. En jawel, dat plekje blijkt vrijgekomen voor de komende 2 nachtjes. Voor hun wel erg sneu, maar ja. De een z’n dood…

De camping is enorm gezellig en als ik niet beter zou weten had je me zo wijs kunnen maken dat ik de zomervakantie op een Zuid-Europese camping aan het doorbrengen was. Er wordt zelfs ná 18:00 uur gegeten en later dan 21:00 uur op bed gegaan. Als we die avond even onze administratie bijwerken doen we een schokkende ontdekking. We worden morgen ook verwacht op een andere camping, twee uur noordelijker. Terwijl we nét, een paar uur eerder, deze camping hadden bijgeboekt… Je snapt, dat bekrabbelde overzichtje is allang al niet meer onder ons, en met al die gewijzigde plannen was het innerlijke overzicht ook enigszins verstoord. Nou, met goede hoop op nog een beetje magie, mailen we de camping (en ook degene erna) of we ons verblijf kunnen verplaatsen. De volgende dag blijkt het gelukkig allemaal te kunnen, pfieuw. Eind goed al goed. Weer een goed verhaal voor in ons ‘moppenboekje der ongeorganiseerden chaoten’ dit hoor.

We beleven allemaal veel plezier tijdens onze drie dagen hier. Midden op de camping staat een hoge eucalyptusboom, de favoriete chillplek van een drietal koala’s. Dus kunnen we, elke keer als we deze passeren, genieten van het geweldige schouwspel. Meestal liggen ze te doezelen op een tak, maar we zien ze ook een aantal keer klauterend of zelfs kijkend in de lens. Het zijn zulke aandoenlijke beestjes, ze zien er zo zacht en aaibaar uit. Je wenst gewoon dat je zelf een tak van de boom bent, waar ze zich zo liefkozend omheen krullen. De meeste Australiërs zijn er lang niet zo van onder de indruk als wij, maar ik blijf alle dieren hier indrukwekkend vinden.