Hoera! We hebben de daktent opgehaald!Hoera! Riff vierde z’n derde verjaardag!Hoera! Alles paste ternauwernood in de laadbak!
We hebben fijne laatste dagen gehad in Hout Bay. We verruilden de ene huurauto voor de andere en deden grootse inkopen: van campingtoilet met tentombouw tot twintig pakjes macaroni. We kunnen het verteringsstelsel in ieder geval operationeel houden tijdens ons kampeeravontuur.
En toen werd onze jongste knul drie! We vierden het met een stapel cadeaus en een joekel van een heliumballon, die halverwege de ochtend al niet meer onder ons was. De komende weken mag hij nog wat langer logeren in Hout Bay, tegen het 5-meter hoge plafond van de Airbnb. En de hartelijke groetjes van de Highlanders, alles om memorabele gasten te zijn 😆
We aten een taartje bij de pinguïns op Boulders Beach. Om daar te komen pakten we de panoramische route via Chapmans Peak, een prachtige weg langs de kust, tussen de rotsen. Funny fact: dit stukje asfalt was menigmaal het decor voor autoreclames.
We sloten de feestdag bij het sfeervolle V&A waterfront, in Riff z’n favoriete restaurant; die met de gouden bogen.
De volgende dag waren we klaar voor vertrek! Op naar het Zuid-Afrikaanse plaatsje Okiep, vlakbij de grens met Namibië. Wat een route onderweg zeg; rotsen, bergen, vergezichten. Zuid-Afrika heeft zoveel diversiteit, merkten we ook weer aan dit landschap.
We logeren deze (voorlopig) laatste Zuid-Afrikaanse nacht in een mooi guesthouse met fijne appartementjes, jammer dat we hier maar één nachtje bleven.
De volgende morgen mochten onze kinderen nog even met de eigenaar mee in de laadbak van z’n pick-up om verderop op het terrein de ezeltjes te voeren.
En toen: op naar Namibië!! Na een uurtje rijden arriveerden we bij de Zuid-Afrikaanse grenspost. Hier ging het vrij vlot, via drie loketjes werden we het land uitgezwaaid.
Na 5 minuutjes rijden door niemandsland bereikten we de Namibische grenspost. Opnieuw parkeren en allemaal de auto uit. Daar duurde het hele feest iets langer; vijf formuliertjes invullen en een poosje in de rij voor de stempels. Dat zijn toch wel van die momenten dat de kinderen (mister-recentelijk-drie-geworden met name) zich op den duur luidkeels en overbeweeglijk beginnen te vervelen. En we, weliswaar ietwat onbeschoft, een amusements-noodgreep inzetten en vliegtuigjes begonnen te vouwen van hotel- en restaurantflyers uit een rek. Je moet wat.
Eenmaal weer buiten moesten we nog een bedrag betalen voor de auto bij kantoortje nummer twee en vervolgens door naar loketje nummer 3, oftewel het checkpoint. Hier controleren ze steeksproefgewijs de inhoud van je voertuig. Je mag namelijk geen vlees, brandhout, voorraden alcohol en meer van dat soort dingen meenemen.
Ze geloofden Arjan direct op z’n blauwe ogen toen hij antwoordde dat hij dat allemaal niet mee had en dus konden we ongestoord met onze 2 zakken hout, een kilo biefstuk en een doosje wijn het land binnentreden. Grapje natuurlijk 😉
En hoppa: het nieuwe avontuur kan beginnen! Totally ready for camping-life in Namibië.
Na een klein uurtje asfalt worden we een gravelweggetje ingestuurd door de navigatie. Hobbelend en slingerend leggen we in een uur zo’n 80 km af, omringd door totale leegte. Moet je je eens indenken; dat je van Haarlem naar Utrecht rijdt zonder ook maar iets of iemand tegen te komen!
De route is prachtig, met een eindeloos uitzicht van bergachtig landschap in allerlei geeltinten. En dan komen we die middag aan bij onze eerste kampeerstop:
Ai-Ais rest camp. Een ruim opgezette camping met bij elk plekje een dubbele braai (oftewel BBQ), een waterkraantje en stroom.
Dan kan jullie acrobaten duo (artiestennaam Sannie en Adriejan) van start met de grote act: het opzetten van ons kampje. Klauterend op een wiel de clips loswrikken, hangend in de deuropening het zeil openritsen en sjorrend aan het laddertje de tent uitvouwen. Gelukkig wisten we al een klein beetje hoe het moest dankzij onze eerdere daktentreisjes, al was dit een iets robuuster systeem.
Het kampeerleventje kan beginnen hoor!Deze camping staat bekend om z’n hotsprings (zowel indoor als outdoor) dus nemen we daar uiteraard een duik in. Bizar dat het water, dat op sommige plekken zelfs vrij heet is, vanbinnen uit de aarde komt.
We zitten hier zo in the middle of nowhere, dat geeft een heel bizar gevoel. Er zijn hier meer bavianen dan mensen en dat levert grappige tafereeltjes op. Zo zien we algauw dat de ‘pas op voor brutale bavianen’-bordjes er niet voor de sier staan, wanneer er eentje een huisje in sluipt om een zak brood weg te kapen. Maar ook naar elkaar zijn de beesten behoorlijk mondig en vechten ze elkaar zo nu en dan de tent uit. Of eigenlijk; de rotsen af. Één keer waren de bavianen bovenop de berg zelfs zo wild aan het rollebollen dat er met hels kabaal grote rotsblokken naar beneden kwamen stuiteren. We dachten even dat het geheel richting het dal zou storten en onze secuur opgezette woonvoorziening zou verpletteren. Gelukkig laten ze ons met rust en kunnen onze eigen kleine baviaantjes naar hartelust buitenspelen.
We maken vuur en bakken (dit keer succesvol) brood en dat geeft een bizarre voldoening. Wie had dat ooit gedacht!
Op naar nog meer km’s en nachtjes slapen in ons offroad monster!
Heerlijk het campingleven⛺️
wat een prachtige omgeving iedere keer!
Nog gefeliciteerd met Riff. Wat is het weer heerlijk om jouw verhaal te lezen. Veel plezier met het kamperen.