Het is ergens begin september. We zijn net goed en wel een paar weken thuis. Af en aan volg ik de ticketprijzen naar Canada, want ja, thuiskomen en iedereen zien is hartstikke leuk. Maar er mist wel iemand…
Een dag eerder heeft Arjan gehoord dat hij is aangenomen voor een leuke klus. Met zicht op aanvulling van de lege bankrekening grapt hij: en, ticket naar Canada boeken dan maar?
Ik laat hem -met wat twijfel- ticket opties zien rond de herfstvakantie. Ik rommel wat in de keuken, zet een glas wijn voor ons beiden neer en breng even een bezoekje aan de wc. Wanneer ik even later de kamer weer inloop zie ik al aan z’n grijns hoe laat het is. “Ik heb er een voor je geboekt hoor!”
Het ís dat ik zo blij ben, anders zou ik haast denken dat hij me toch wel iets té graag ziet vertrekken haha. Het is dus een feit, een overzees telefoontje met een lach en een traan volgt.
En nu maar aftellen! Het drukke leven heeft de dagen in een oogwenk voorbij laten gaan en zo is het opeens die week. De laatste dingen kopen, lijstjes maken en nog even wat stapeltjes kleding voor de kids klaar leggen zodat ze niet als complete clowns over straat hoeven gaan. En dan is het tijd om m’n koffertje dicht te ritsen, en afscheid van het thuisfront te nemen met een dikke knuffel.
Iets dat me, na anderhalf jaar intensief samen zijn, meer moeite kost dan vooraf gedacht. Dus zit ik even later op Schiphol achter een broodnodige mimosa om even bij te komen.
Tijd om te boarden. Ik installeer me op een stoel, tussen complete vreemden. Dat is ergens toch gek, dat je gewoon bil aan bil naast een wildvreemde man gaat liggen slapen.
En een nog vreemdere openbaring: huilende kinderen aan boord zijn eigenlijk helemaal zo erg niet zolang het niet die van jezelf zijn. Zelfs een driestemmig jengel-concert krijgt me niet van m’n stuk.
Terwijl ik m’n uren slijt met de nieuwste reeks SATC (hoe toevallig, de serie die we in onze middelbare schooltijd samen verslonden) komt Canada steeds dichterbij. En daarmee ook m’n fantastische vriendin, haar liefste man én hun hondje Roxy, die ik voor het eerst live ga zien kwispelen.
De overstap op Toronto gaat vlot, al werpt de douanebeambte me direct een paar kritische vragen toe. Why are you here for? Why only 5 days? What is your job? (Teacher doet het overigens overal ter wereld wel goed. Alsof ze denken; nou mocht je dan toch illegaal blijven kan je in ieder geval het lokale lerarentekort wat opvullen)
Ik krijg groen licht en steven in m’n overstap tijd direct af op Canada’s trots: Tim Horton. De concurrent van buurlands’ Starbucks, en toevallig mijn persoonlijke favoriet voor een lekker koffietje.
En dan, na nog een relaxt laatste uurtje vliegen, land ik in Ottawa. Ik sta in mum van tijd in de bagage hal, waar een enthousiaste vrouw met een nóg enthousiaster hondje op me af komen gerend. Het is zó fijn om elkaar weer te zien, en zoals altijd voelt het alsof er nooit 8 maanden hebben tussen gezeten. We pakken de draad meteen weer op.
Vorige keer dat ik Maxime en Victor in Canada bezocht woonden ze nog in Halifax, en nu dus in in de stad Ottawa. Deze omgeving is weer heel anders en laat ik nou net dol zijn op nieuwe indrukken. Plus dit keer een bezoekje in de herfst, dus het ritje naar huis is er eentje met de mooist gekleurde bomen.
Als we het appartement instappen is Victor ijverig bezig om voor ons lekkere pokebowls te maken. Na een rondleiding door het appartement ploffen we op de bank met een drankje. Je ergens thuis voelen waar je niet eerder bent geweest, dat komt écht door de mensen waarmee je bent. Het doet me maar weer beseffen hoe bijzonder onze vriendschap is en hoe blij ik ben dat ik hierheen ben gekomen.
Dus: Op naar een week met allemaal leuke activiteiten! En die lekker hier opschrijven; want m’n blog-hobby begon ik toch ook wel te missen inmiddels 😉
Wat fijn om je bestie weer te zien.xx mam
Geniet ervan.