Met koortskoppies en een tasje vol ibuprofen stappen we anderhalve dag later weer in de trein. Tot onze verbazing zien we een tafel vol ‘complimentary’ eten en drinken.
Toen we aan kwamen lopen zagen we geen enkele andere cabine dat hebben. Iets zegt me dat we onbedoeld een of ander vip-ticket geboekt hebben. Deze cabine is daarintegen wel een stukkie krapper dan de vorige. En dus moet Riff noodgedwongen half dubbelgevouwen in z’n tentbedje slapen. Het deert hem weinig want ook nu is hij weer als eerste vertrokken. Het wordt een prima treinritje waarbij het ons allemaal lukt even te slapen.
Terug in Hanoi zijn we met een kort taxi ritje bij ons appartement voor de komende dagen. Eerst maar even bijslapen, het is tenslotte pas half 7 ‘s morgens.
Later die dag besluiten we eens een kijkje te nemen bij het naastgelegen ‘train street’. Een krap straatje waar zo’n 3 keer per dag een trein doorheen dendert. Na een (niet ernstige) aanvaring met een toerist eerder dit jaar is het ten strengste verboden het spoor te betreden. Maar de creatieve Vietnamezen die aan het spoor wonen hebben daar iets op gevonden. Zij zijn gewoon allemaal een piepklein koffiezaakje begonnen. Te herkennen aan de eigenaar die vanaf de stoep: “coffee coffee” tegen de voorbijgangers jubelt. Zodra je toehapt wordt je naar het terrasje geleid. In dit geval dwars door een rommelige werkplaats van de fietsenmaker. We manoeuvreren langs de scooteronderdelen en een klein gasbrandertje (voor die coffee-coffee natuurlijk) naar een bankje aan het spoor.
Ik wist van dat hele loopverbod niks af, en voor een spoor waar de trein slechts 3x per dag passeert leek het me vrij ongevaarlijk even een snelle foto te schieten vanaf het spoor. Maar de eigenaresse van de koffie-fietsen-makerij kwam direct aangesneld en wenkte ons in paniek terug naar het bankje. Later las ik ergens dat de koffiezaakjes risico lopen te moeten sluiten als daardoor toch nog mensen het spoor opgaan. Dus ik denk dat ze vreesde zich straks weer alleen op het maken van fietsen te moeten richten. Dit is natuurlijk een stuk gezelliger (en lucratiever vermoed ik).
De volgende dag besluiten we Hanoi te voet te gaan verkennen. We merken algauw dat de geel-roodtinten als een (geel)rode draad door het straatbeeld lopen. Niet alleen de wapperende vlag van Vietnam en de wapperende communisme-vlag tonen deze kleuren, maar je ziet het ook terug in de stenen en dakpannen van heel veel gebouwen.
We hebben lekker een paar uur geslenterd en daardoor veel gezien. Na een cappuccino is het dan toch weer tijd om terug te gaan en te relaxen in het appartement, aangezien niet iedereen zich even top voelt.
Later die week ga ik met Ivy nog naar het waterpoppen theater. Een show van 50 minuten, met zang, instrumenten en natuurlijk de waterpoppen. Ivy is heel benieuwd wie die poppen bedient achter het gordijntje in het water. Maar gelukkig komen ze na de show hun gezicht even laten zien. Zo’n 6 dames en heren staan dus de hele show tot hun middel in het water de poppen te bedienen, wel echt een vak apart hoor! Heel leuk om te zien.
Na 3 nachten in een lekker ruim appartement is het tijd om Hanoi te verruilen voor Ho Chi Minh City. Het voelt een beetje gehaast, ons reisprogramma, maar we moeten nu eenmaal naar het zuiden omdat we vanaf daar tickets hebben naar Australië. Dus pakken we een binnenlandse vlucht die ons in 2 uur naar de volgende bestemming brengt.
Dat we niet de enigen zijn die met het Vietnamese griepseizoen te maken hebben blijkt wel als het hele vliegtuig een soort meerstemmig kuch- en rochelconcert ten gehore brengt direct na het opstijgen. Hoeven we ons in ieder geval niet opgelaten te voelen als we zelf zo nu en dan moeten hoesten de komende twee uur.
In Ho Chi Minh doen we de daarop volgende dagen weinig. Inmiddels zijn de kids allemaal ziek en futloos en willen ze niets liever dan de hele dag in bed liggen. We verblijven in een groot appartementencomplex waar ook een groentenboer zit die verse sappen fabriceert. Dus zo zitten we hier elke morgen wat vitamines naar binnen te lurken tijdens ons uitje van de dag.
Met de nodige medicamenten in de mik lukt het toch nog om een kijkje te nemen in de speelhal en daarna uit eten te gaan. En wel bij een Aziatische BBQ, met op tafel een grote grill voorzien van kolen. We krijgen een bordje met allerlei lapjes vlees (en inktvis), plus tangen en scharen ter assistentie van de bereiding. Er is een buffet met groenten, salades, sausjes en voor de kids schalen kroepoek. Gelukkig hadden ze de vitamines al in vloeibare vorm binnen gekregen vandaag 😂.
We zagen dit soort restaurants al maanden in Azië, gelukkig hebben we toch op de valreep zelf nog even kunnen proeven.
En zo werd onze tweede week Vietnam een stuk minder actief dan de eerste. En we vinden het best wel zonde hoor, dat we van Ho Chi Minh (en de excursie naar de tunnels) niks hebben meegekregen. Maar anderzijds, we vonden Vietnam prachtig en er zijn genoeg redenen om nog eens terug te gaan. Maar nu eerst: Australië!!!
Wat een mooi verhaal en mooie foto’s. wat zullen jullie genieten , zeg. Lekker weer, beter dan hier. Succes in Australië, ben benieuwd naar jullie ervaringen daar.