We waren gebleven bij een nieuw visum blundertje. Waar we snel tickets hadden geboekt van Bangkok naar Vietnam (voor over enkele uren) bleek dat Colin z’n visum pas op de daaropvolgende dag in zou gaan… Neeeeee….
Maar, geluk bij een ongeluk, de gereserveerde tickets konden niet worden gegarandeerd, want het vliegtuig zat al vol.
Dus zo stapten we wederom bij het eerder bezochte luchthaven hotel binnen, precies een week na ons eerste bezoekje. Daar konden we gelukkig vliegtickets boeken voor de volgende dag.
En zo landden we dan eindelijk, 8 dagen later dan gepland, op Hanoi Airport. Het was een memorabele vlucht, vooral voor Colin. Hij heeft een vlieg-logboekje die hij elke vlucht aan het cabinepersoneel overhandigd met de vraag of ze hem vanuit de cockpit willen invullen. Nou, deze keer kreeg hij er zelfs een foto met de piloten en een special announcement bij. Hij wist niet waar hij kijken moest toen zijn naam door de speakers klonk; “Colin Hoogland, hope you had a nice trip with us”
Nou nu zeker!
Eenmaal in Vietnam stond de chauffeur voor ons klaar. Aangezien we op dag 2 al aan boord gaan voor een boottripje laten we ons direct naar Halong Bay brengen voor onze eerste nacht.
Het verkeer van Vietnam is op zijn zacht gezegd uitdagend. Ik snap nu waarom toeristen niet zelf mogen rijden, maar enkel mensen met een Vietnamees rijbewijs. Dan zitten ze in elk geval met gelijkgestemden op het asfalt. Want wat een gekkenhuis.
Het is allang donker als we na een lange rit aankomen bij het hotel in het kleurrijk verlichte Halong Bay. Even een hapje eten en snel op bed.
De dag erna kunnen we rustig wakker worden en ontbijten. Vietnam is voor Aziatische begrippen echt een brood-land, dankzij de Franse invloeden uit het verleden. Dus hebben we een heerlijk ontbijt met allerlei soorten broodjes, croissantjes en kaas.
Die Franse invloeden zagen we overigens ook al langs de weg. Het straatbeeld en de architectuur is voor een groot deel gevormd tijdens de Franse Kolonisatie. Het is een vreemde gewaarwording, de sierlijke bogen en klassieke gebouwen, midden in Azië.
Tegen het einde van de ochtend is het dan zover! We mogen inchecken bij de Victory Cruise!
Eenmaal aan boord worden alle gasten naar het restaurant op de derde en tevens hoogste verdieping geleid. Daar beginnen we met een welkomstwoordje van de cruisemanager, waarna we een 5 gangen tellende lunch (met vis in de hoofdrol) voorgeschoteld krijgen.
De Halong Bay Cruises zijn relatief kleinschalig; ik schat dat er zo’n 50 man aan boord zijn. Het is een volpension concept met allerlei activiteiten en diverse inbegrepen maaltijden. Na de lunch mogen we onze kamer in. Wat een ruimte, leuk interieur en mooi uitzicht vanaf het balkon. Wij hebben twee aangrenzende kamers en leggen in een van beiden meteen een vermoeide Riff neer voor z’n middagdut.
We hebben een vol programma aan boord van de cruise, want algauw staat de volgende activiteit voor ons klaar. De staf verzekerd ons dat we Riff op bed kunnen laten liggen, ze houden hem in de gaten.
En zo gaan we alleen met onze twee oudsten van boord voor een kano tocht van een half uurtje. Op naar een kleine lagoon, waar we gezelschap hebben van nog veel meer mensen in kano’s, die via andere rederijen komen aanvaren. Een waar kano-spitsuur.
Aan het einde van de middag maken we nog een stop op een strandje, dit keer met zijn vijfjes, waar de kids ff lekker op het zand kunnen spelen.
Het is zo’n enorm sprookjesachtige omgeving, tussen de wirwar van kalksteenrotsen. En ook al zijn we bij lange na niet de enige boot, het is prachtig en met recht een van de zeven natuurwonderen!
Tijdens het heerlijke diner blikken we terug op een succesvolle eerste cruisedag, heel bijzonder om hier te zijn. De hutten zijn ook zo lekker ruim en het is heerlijk om vanaf je balkonnetje naar het water te turen.
Dag twee begint al vroeg, met een licht ontbijtje en een uitstapje naar de grotten. Een lekkere ochtendwandeling, waarbij onze cruisemanager onvermoeibaar allerlei speciaal gevormde rotsen aanwijst. ‘Kijk, een schildpad! En daar, een krokodil’ de ene is duidelijker dan de ander, maar we knikken de hele week weg maar beleefd.
Bij terugkomst op de boot is het alweer tijd voor een laatste koffie op het balkonnetje, waarna we de kamers uit moeten. Nadat we de bagage op de gang hebben gezet volgt de afsluitende brunch in het restaurant, waar ons laatste vaaruurtje in gaat. Nog even genieten van de mooie omgeving, wat zijn we blij dat we dit hebben gedaan. Echt een heerlijke ervaring en ook voor de kids een gigantisch hoogtepunt.
Als we van boord gaan blijken we niet de enigen die in de richting van Ninh Binh willen. Daarentegen wel de enigen die nog geen vervoer hebben geregeld. Wij dachten wel even een Grab te boeken, maar geen enkele chauffeur lijkt ons verzoek te accepteren. Oké, het is een flink stukje rijden weliswaar, maar toch. Ook onze cruisemanager levert wat nazorg en probeert vervoer voor ons te regelen. Na een half uurtje wordt uiteindelijk toch nog onze Grab aanvraag geaccepteerd en stappen we in een ruime SUV, op naar Ninh Binh!
Onze chauffeur blijkt net drie dagen aan het werk te zijn via Grab en op de teller van zijn spiksplinternieuwe auto staat slechts 4000 km. De chauffeur is daardoor in opperste concentratie en houdt trouw twee handjes aan het stuur. En, belangrijker nog, veilige afstand tot de overige weggebruikers.
Uiteindelijk doen we ruim drie uur (ipv de geplande 2) over de rit (geen wonder dat geen enkele taxi hierom staat te springen, wat een lang stuk). In het laatste half uur hebben we ook nog wat ongelukjes in de categorie doorlek-luiers op de nog hagelnieuwe achterbank. Top, maar we zijn er!
We verblijven in Ninh Binh in een homestay aan de voet van een grote rots, uitkijkend op een meertje. Prachtig plekje ook weer!
De eigenaars blijken een zoontje van Colins leeftijd te hebben, dus wordt er algauw samen gevoetbald en Lego gebouwd. Dat ze geen woord van elkaar verstaan is irrelevant voor ze.
De volgende dag gaan we naar Trang An voor een boottochtje. We kiezen een van de routes en stappen aan boord, waar we ons de komende drie uur laten voortroeien door een sterke Vietnamees. De arme man.
Het is een mooie tocht, tussen de bergen, door hele lage grotten en langs tempels. Zo nu en dan meert de boot bij een klein eilandje aan, waar we kort van boord kunnen. Even de benen strekken en de energie kwijt.
Ze vinden het hier overal fantastisch om onze blonde kroost te zien, maken foto’s van/met ze en vragen of ze ze mogen aanraken. Om vervolgens met op elkaar geklemde kiezen te zeggen dat ze zooo cute zijn, terwijl ze in de wangetjes knijpen. Hilarisch.
Tijdens het tourtje van vandaag komen we eveneens op een eilandje waar Kingkong is opgenomen. Ik heb de film nooit gezien, maar ik snap dat dit een wonderschoon filmisch gebied is. Wat prachtig, elke bocht weer opnieuw. En al varen er zeker zo’n 1000 bootjes, doordat iedereen een andere route kiest komt het niet extreem druk over. Soms hebben we zelfs stukjes helemaal alleen. Prachtig!
Op onze laatste dag Ninh Binh bezoeken we Bai Dinh, het grootste tempelcomplex van Vietnam. Het is zo groot dat er zelfs grote elektrische golfkarretjes rondrijden om de toeristen naar de verschillende uithoeken van het terrein te brengen!
We bekijken de prachtige omgeving vanuit een metershoge pagode en zijn opnieuw verwonderd hoe mooi dit stukje Vietnam ook weer is. Rondom zien we prachtig groen, rijstvelden en tempelgebouwen.
Er zijn meer dan 500 Buddha beelden op het terrein, die volgens traditioneel gebruik, geaaid worden voor geluk. Je ziet dat de populaire aai-zones op de beelden helemaal een soort van gepolijst zijn, door die vele handen. En ook hier worden onze kinderen weer als onderdeel van de heilige belevenis behandeld.
Die namiddag worden we naar het station van Hanoi gebracht, voor een nachtelijke treinrit naar Sapa!
Slapen in een trein is toch wel een droom voor Colin. Al vinden we het stiekem allemaal wel heel erg gaaf natuurlijk.
De coupé vinden we verrassend ruim en de kids slapen wonderwel als roosjes de hele rit. Ikzelf daarentegen wat minder. De trein rijdt niet enorm snel en stopt ‘s nachts op elk tussenliggend stationnetje, om een voor mij nog onbekende reden. Maar het is een unieke ervaring die we echt niet hadden willen missen!
Hier in Noord-Vietnam is het herfst en die kou zijn we niet meer gewend. Plus; wie herfst zegt, zegt griepseizoen. Nou, ook die is hier present. Dus voorzien van verse snottebellen rijden we het mistige Sapa binnen. We verblijven in een luxe resort, met als doel om even te kunnen bijkomen van de treinreis. Aangezien de trein al om 6 uur op het station arriveerde, waren we na een taxirit van een uurtje dus al heel vroeg op het resort. Gelukkig was de kamer al klaar en kon er bijgeslapen worden.
In de middag gaan we naar het dorpje, waar we een echt wintergevoel krijgen. Mist, frissigheid, kerstversiering en sfeervolle geveltjes. Dus: warme appeltaart als lunch! Funny fact, we zitten hier echt tegen de grens met China aan. Sterker nog, de plaats waar de trein aankwam (Lao Cai) ligt voor de helft ín China. Niet dat we als toeristen het land in mogen als we zouden willen (nog steeds inreisbeperkingen), maar toch.
De rest van deze dagen genieten we van het binnenzwembad, de kidsclub en ook voornamelijk van de fijne hotelkamer. Aangezien de snottebel zich bij Riff en mij inmiddels transformeerde tot iets wat meer weg had van een griep. Tja, ergens weet je dat, wanneer je lang op reis bent, je ook allemaal wel eens een virusje meepakt. En nou kunnen we natuurlijk een hele flauwe virus-grap maken, gezien dit grensdorpje, maar laten we die grens maar niet over gaan 😉
Nou, tot zover onze eerste week Vietnam! We zijn nu al fan, wat een prachtige natuur, vriendelijke mensen (leve Google translate), fijne keuken en verzorgd straatbeeld. Op naar nog meer moois!!
Wat ziet het er prachtig uit. Hopelijk knapt iedereen snel weer op😍
Wat ziet dit land er inderdaad fantastich uit zeg, en aan jou verhalen te horen is dat ook zo. Wat een mooie avonturen beleven jullie zo met z’n allen.
Hoop dat de virussen snel de grens overwaaien 😉en dat jullie er gezond nieuwe avonturen mogen beleven
Liefs van ons❤️💋