In de taxi naar de luchthaven schrijf ik in een Instagram post hoe we hebben genoten van Bangkok. En dat ik me er nog veel langer had kunnen vermaken. Maar in een boeddhistisch land waar karma op de loer ligt is dit wel heel gevaarlijk om te zeggen…
Bij de incheckbalie controleert het grondpersoneel uitvoerig ons paspoort en aangevraagd visum. Er wordt iemand bijgehaald om ook even mee te kijken en druk in het Thais overlegd. Dan krijgen we Colins paspoort terug, de man achter de balie tikt op z’n paspoortnummer. We hebben klaarblijkelijk twee letters omgedraaid op de visumaanvraag. Oh my, wat dom zeg… Het dubbel checken van alle formulieren mocht niet baten…
We krijgen het advies om direct een verzoek tot aanpassing te doen via de website van de Vietnamese overheid. En zodra we een aangepast visum hebben mogen we terug komen. ‘De incheckbalie sluit om half 1’ wordt ons nog nageroepen als we met de bagagekar weer terug sloffen. We zien de tijd verstrijken, terwijl we neurotisch elke seconde de mailbox verversen.
Na twee lange uren aanschouwen we hoe de de incheckbalie sluit en het grondpersoneel hun biezen pakt. Dus zit er niks anders op; we moeten accepteren dat we onze vlucht gemist hebben. Voor alles een eerste keer…
We besluiten een hotel nabij de luchthaven te zoeken, wie weet krijgen we de komende uren nog bericht, of desnoods morgen. Dat ook dit, net als de aanvraag, tot wel drie werkdagen kan duren proberen we maar even uit ons gedachten te verbannen.
We hebben een fijn hotel gevonden en installeren ons aan het zwembad.
Die avond eten we bij een Koreaans restaurant op loopafstand. Inclusief live muziek, bovenmatig veel gekleurde knipperverlichting en voetbal op grote schermen. Aan de Thaise snelweg. En dan te bedenken dat we onszelf eigenlijk nu in Vietnam hadden bedacht.
We slapen heerlijk hier, het hotel heeft comfi bedden en een mega chille douche. Die dag besluiten we na het ontbijt eerst maar eens aan de wandel te gaan. Er is een klein marktje aan het einde van de straat, leuk om even doorheen te lopen. We zien de (nog) lege piepschuimbakken bij de viskraam, helemaal groen verweerd. Lekker smakelijk. Er liggen tafels vol grote bossen groenten, er zijn kraampjes met zakjes kruiden en marinades, eieren in opgeblazen plastic zakken en ruime keuze aan fruit. Laatstgenoemde lijkt ons meest veilig, en dus schaffen we wat bananen en mandarijnen aan.
Naast de markt bevindt zich een klein kappertje. Voor Colin wordt het inmiddels hoog tijd om weer terug te gaan naar z’n korte coupe. Al is het alleen al omdat hij zich kapot zweet met die dikke haarmat. Ik probeer de kapper uit te leggen dat hij een klein hanekammetje wil, met de zijkanten kort. De mohawk wordt secuur afgebakend door een scherpe scheiding en vervolgens met speldjes vastgezet. De kapper neemt afwisselend tondeuse en fohn ter hand. Inmiddels heb ik me door de andere kapper laten overhalen om ook Riff te laten knippen. Hij krijgt inmiddels zo vaak de vraag of hij een jongen of meisje is dat een wat kortere coupe geen kwaad kan. In tegenstelling tot het precisie-knippen van z’n collega, lijkt deze kapper nogal lukraak in de rondte te hakken. Af en toe steekt hij ergens de kam tussen en laat speels de schaar heen en weer knippen, alsof hij een mime-speler is die ‘kapper’ probeert uit te beelden.
De blonde plukken vliegen in het rond maar tot mijn grote verrassing zit er twintig minuten later een prima modelletje in. Ook Colin ziet er inmiddels uit als een opgeföhnd modelletje van zo’n Thais billboard, en dus zijn we klaar om te gaan. Ik betaal 300 baht (zo’n 8 euro) en vrolijk wuivend en buigend lopen we de kapsalon uit. Bij het verlaten van het pand valt mijn oog toch nog even op het raam, waar ik tussen de Thaise symbolen ‘boys 100 baht’ zie staan. Ik ben er inmiddels al een poosje uit natuurlijk, maar de laatste keer dat ik 2×100 uitrekende kwam het op 200 uit. Hebben ze dan ook hier Riff als meisje aangezien, of is er een blondhaar-tax bovenop gekomen? We zullen het nooit weten.
Als we rond half twaalf nog steeds geen mail hebben vanuit Vietnam besluiten we ons luchthavenhotel nog maar met een nachtje te verlengen. En zo besteden we nog wat uurtjes bij het zwembad en hangend in de hotelkamer. In de namiddag lopen we richting een winkelcentrum voor een avondmaaltje, vergezeld van grote druppels regen. Op de terugweg nog steeds regen en geen taxi te krijgen. We zijn meer dan ready om verder te reizen…
We liggen vroeg in bed en kijken languit nog wat Netflix. Morgen nieuwe ronde nieuwe kansen.
Maar als tegen het middaguur (uitchecktijd) geen bericht binnen is kiezen we eieren voor ons geld. We besluiten allereerst een hele nieuwe visum-aanvraag te doen voor Colin (wie weet is dat sneller) en daarna een appartement in het centrum te boeken. En zo belanden we weer in een hele andere wijk, ook wel weer leuk. We eten die avond bij Shizzlers, waar onze kaastoast (blijkbaar een signature dish, waarvan ze zelfs een gepatenteerde ijssmaak hebben) wordt uitgeserveerd middels een robot. Bizar, maar tevens goed voor avondvullend entertainment voor onze jongste telg.
Dat weekend brengen we opnieuw een bezoekje aan het Childrens Educational Museum, want dat was vorige week nogal een succes. Ik hoor nog het gesprek tussen mij en Colin echoën.
Colin: “Dit was zo leuk, kunnen we hier nog eens heen?”
Ik: “Dat zal niet gaan, want we gaan naar het volgende land. Maar bewaar deze plek maar als een mooie herinnering”
Nou, die herinnering werd dus nog eens bijgevuld.
Naast het museum bevindt zich de ‘dierenmarkt’, waar plastic zakken vol vissen als koopwaar op de stoep liggen uitgestald. Kooitjes die bommetje vol zitten met vogels of knaagdieren, slangen die opgekruld precies in een plastic bakje pakken. We hebben het algauw gezien.
We nemen een kijkje bij een spelletjes café, gaan nog maar eens een rondje shoppen in de mall, pakken een restaurantje mee, knutselen kerstdeco, houden een pizza-kerstfilm-avondje.
Maar eigenlijk zitten we sinds maandag echt wel een beetje te wachten op akkoord. Maandagavond besluiten we ook voor de zekerheid nog maar een mail naar het service-punt te sturen waarin we ons verhaal uitleggen.
Met inmiddels drie uitgeworpen hengeltjes (verzoek tot aanpassing, nieuwe aanvraag én mail) kan het toch niet lang meer duren zou je denken…
Op een zeker moment voelt het wachten op het verlossende bericht bijna als meedoen aan een kansspel, een loterij. Zo’n tiende-beller-gebeuren. Vol spanning je lotnummer checken. Bedenken wat je als eerste gaat doen als het moment dan eindelijk daar is. En hoe je eerste reactie zal zijn.
Nou en dan is daar op woensdagmiddag, ruim een week na het starten van dit hele fiasco, eindelijk het verlossende mailtje. Ook Colin heeft een visum! Dus rossen wij meteen de laptop open en de tassen dicht. En zo zitten we een half uur later, na rapido tickets boeken, in de taxi naar de luchthaven. Nog drie uur te gaan voor het vliegtuig de lucht in gaat, perfecte timing!
Maar dan valt opeens ons oog op de begindatum van Colin z’n visum. 1-12. Één december…!!! Dus, morgen pas….
Nou, wederom een cliffhanger dus, wordt vervolgd….!
Ohh no, dat is echt bagger 2.0🤑