Ken je dat? Dat je zó vroeg bent dat je nog voor een dichte deur staat? Nee? Ik doorgaans ook niet hoor. Behalve tijdens onze intrede in Australië. Daar stonden we namelijk om 7 uur ‘s morgens al buiten op Melbourne airport, te wachten tot de autoverhuurmaatschappij open zou gaan. Al zorgde enige opgelopen vertraging door een zoekgeraakt buggy-wieltje in ieder geval voor tijdverdrijf tussendoor.
Want die buggy kwam dus een half uurtje eerder de ‘odd-size-luggage’ band afrollen als een tuktuk, met nog maar 3 resterende wielen. Navraag bij de bagagebalie leverde weinig op; er was geen wieltje gevonden en een defect aan odd-size is voor eigen risico bij onze luchtvaartmaatschappij. Maar, zo wees de man achter de balie, kies gerust een ander exemplaar uit, daar bij de berg achtergelaten/zoekgeraakte buggy’s naast de band. Die waren er allemaal zo mogelijk nog slechter aan toe, dus zat er niets anders op dan ook onze (o-zo-nodige) buggy hier op het buggykerkhof achter te laten.
Uiteindelijk werden we om half 9 opgehaald door de shuttle die ons naar onze mysterycar zou brengen. Een scherpe prijs voor een huurauto, maar niet weten welke je krijgt, dat is het idee. Dus gingen we uit van de goedkoopste/kleinste (waarvoor het nog steeds een prima actie was). En, drumrol…. Die stond ook voor ons klaar! Bij het zien van ons reisgezelschap poogde de medewerkster van de verhuur ons algauw een groter exemplaar aan te praten. Nou, daar was niet extreem veel overtuigingskracht voor nodig hoor. Dus zo reden we, tegen een kleine bijbetaling, alsnog met een SUV het terrein af. Eerste stop: het naastgelegen winkelcentrum voor autostoeltjes, een kinderstoel, buggy en boodschappen.
Nou wat denk je, zien we daar meteen de kerstman zitten! Compleet met lekkere wollen muts en wanten.
En als hij dan ook nog uitgebreid naar je zwaait weet je zeker dat hij in de CC van de recent gekregen mail van Sint heeft gestaan. Want op 5 december is ons per e-mail toegezegd dat de kerstman ons tijdelijk opneemt in zijn Australische klantenbestand. En ons dus namens Sint met een bezoekje (en wellicht cadeautjes) komt vereren. Dus ja, dat zit meteen goed 🎅🏼. Zelfs als we niet in de rij gaan staan om voor 20 dollar op de foto’s gaan met de beste man. Iets wat we nog wel vaker tegenkomen deze week. Want elk groot winkelcentrum heeft dagelijks DÉ kerstman op bezoek, in een grote stoel, tussen fotoparaplu’s en camera’s. Plus ernaast een bordje met de prijs per kind per foto en tête-à-tête met Santa. Tot zover de Australische goedheiligman.
Nadat we alle inkopen de auto in hebben geladen rijden we met half dichtvallende ogen naar onze camping in het plaatsje Torquay, op een uurtje rijden vanaf Melbourne. Torquay is een waar surferswalhalla en ligt aan het begin van de Great Ocean Highway. Misschien wel de meest bekende weg van Australië. Maar eerst een paar dagen hier genieten en bijkomen, beetje wandelen, speeltuintjes meepakken, kerstinkopen doen en genieten van het campingleven.
Zo is het hier bijvoorbeeld heel gebruikelijk om in de gemeenschappelijke keuken te koken en bbq-en. Er staan verschillende grills en picknicktafels, waar we gezellig eten onder het gekwetter van de rondvliegende kaketoes. Als voormalig papegaai bezitters kennen we deze beesten vooral zittend op een hand, decoratietak of schouder, al kriebelend tussen de kuif. Het voelt zelfs wat vreemd om ze zo rond te zien vliegen met elkaar. Omgekeerde wereld eigenlijk.
Het is zo fijn om weer in een westers land te zijn. Zoiets gewoons als na het eten met een muziekje op in je uppie naar de supermarkt wandelen. Over een fijne stoep door een rustig buurtje. In de winkel alle producten kunnen vinden die je zoekt. Vriendelijke en toegankelijke mensen overal, die jou begrijpen in het Engels en vice versa. Hoe fijn en mooi Azië ook was, dit is toch ook weer heel erg prettig.
Vanaf Torquay rijden we op ons gemakje de Great Ocean Road op. Een weg van bijna 250 km, langs de zuidkust van Australië.
De uitzichten zijn ontzettend mooi, met de ruige cliffen en wilde golven. Na een aantal uren rijden komen we aan bij het jungle gedeelte van de rit; Great Otway National Park. Dit park is vrij toegankelijk en een prachtig gebied om doorheen te rijden en wandelen.
Dit is tevens het leefgebied van onder andere de koala’s en opnieuw een prachtige route met de hoge eucalyptusbomen. Maar hoe goed we ook om ons heen kijken, helaas geen koala’s te zien. Nog eens 5 kwartier later komen we, via slingerweggetjes door de oranje graslanden, aan bij Petersburough; een van de laatste plaatsjes langs de Great Ocean Road. We slapen opnieuw in een cottage op de camping en ook hier genieten we allemaal enorm van het buitenleven.
Vanuit deze plek bezoeken we de mooie ‘twelve apostles’, een groep kalksteenrotsen geformeerd door erosie. Het is een dynamisch landschap, dat door door de loop der eeuwen blijft veranderen. Er gaan dikwijls rotsen weg, zoals in 2005 en 2009 ook gebeurde. Een van de ‘apostelen’ is op een vroege morgen, onder toeziend oog van toeristen, wat gaan wankelen en vervolgens omgevallen, waarna de brokkeltjes mee werden genomen door de golven. Gelukkig komen en er in de loop der eeuwen ook weer rotsen bij. Op dit moment staan er nog 7 van de 12 apostelen overeind, heel erg mooi om te zien.
Als we die avond zitten te eten (Hollandse pot op een Hollandse tijd) oppert Arjan om misschien toch nog ‘even’ terug te rijden naar het Great Otway NP. Het wildlife en de koala’s komen tot leven in de uurtjes voor zonsondergang. Nou toevallig is impulsief mijn middle name, en zo springen we om kwart over zes met een koffie-to-go (die thermosbekers zijn nu al de beste aankoop in Australië) de auto in.
Dat het niet voor niks was bleek algauw in het NP, toen we onze eerste koala’s spotten, hoog in de boom. Wat een tof gezicht! De beestjes zijn eigenlijk stukken kleiner dan verwacht (niet groter dan een klein katje) en daardoor ook lastiger te spotten. Zeker als ze zo hoog zitten.
We hebben haast het hele park voor onszelf en komen slechts enkele andere auto’s tegen. Niet zelden jumpen er kangoeroes of wallabees langs (of zelfs voor) de auto. Wat een ontzettend mooi gezicht! Het feest is helemaal compleet als we later nog een koala, vrij laag, vlak bij de weg in een boom zien. Hij kijkt ons recht aan als we de auto uitstappen en houdt ons nauwlettend in de gaten. Wat een mooi beetje om te zien, net een levende knuffel. Zo aandoenlijk.
Voldaan navigeren we weer terug richting de camping. De kids vallen een voor een in slaap achterin terwijl buiten de avond begint te vallen. En hoe! We worden getrakteerd op een prachtige lichtshow van alle tinten die de ondergaande zon met zich meebrengt. Wát een avond!
Het plaatsje Petersborough is verder niet bepaald bruisend, maar een dagje touren door de regio levert ons wel een lokaal gemaakt roomkaasje en een lokaal gefabriceerd schepijsje op. En verder heel wat uren spelen op een kleedje en aan tafel kerstknutsels maken. Zoals sneeuwpopjes met sjaals beschilderen. Buiten. In de zon. In je korte mouwen. Dat voelt echt zo gek en verre van kerstig.
Australië bevalt ons heel goed zo de eerste dagen. Het ruime, wijdse. Enerzijds de rust, anderzijds het sociale en toegankelijke. We vinden elke dag die voorbij is nu al jammer. Op naar nog veel meer mooie Aussie-memories.
Wil ik tot slot vanaf hier jullie alvast hele fijne dagen wensen. Het is zo enorm speciaal voor ons om te merken/horen dat jullie via de digitale wereld en beetje met ons meereizen. Dus bedankt daarvoor ☺️🎄🎅🏼
Jullie ook fijne feestdagen. En Australië komt zo wel bovenaan ons lijstje te staan 😉 wat mooi!
Echt super daar in Australië!! Al gaan we jullie ontzettend missen met zoveel kilometers tussen ons in
Super gaaf!! Fijne dagen daar in de zon🥰
Dikke knuffel van Dany voor Ivy
Wat gaaf daar, zeg.