Aloha!

Aloha vanaf Hawaii!!

Een eilandengroep midden in de pacific, waarvan je haast zou vergeten dat het onderdeel van Amerika is. Maar zodra we voet op Hawaiiaanse bodem zetten voelden we het wel meteen, dit is echt USA. De vierbaanssnelwegen richting Waikiki Beach, de stoplichten, de verkeersborden, enthousiaste mensen, bekende restaurantketens. Het voor ons o, zo vertrouwde USA-gevoel. Helaas zelfs inclusief grote hoeveelheid daklozen, die hele kampen op de stoep hebben geïmproviseerd, zoals helaas op veel plekken in Amerika.

Enigszins brak van de nachtvlucht arriveerden we op de vroege zaterdagmorgen al om 8 uur bij het hotel. Na een heerlijke laatste week kamperen in Australië hebben we daar op zaterdag rond het middaguur de camper weer afgeleverd. En nu zijn we ruim 17 uur verder, maar is het hier pas zaterdagmorgen. Dat voelt gek! We zijn terug in de tijd gereisd en daardoor beleven we deze zaterdag, 28 januari, dus twee keer!

Het is helaas nog te vroeg om in te checken (lees: bij te slapen) dus besluiten we eerst ergens te ontbijten en een Walmart op te zoeken voor de nodige boodschapjes.

Zo hebben we toch weer een paar uur tijd gedood en rijden we met dichtvallende ogen opnieuw richting hotel. Een hip, sfeervol hotel, met de vibe van ons vaste strandstekkie thuis: Aloha. Ik realiseer me nu pas hoe bizar goed die naam gekozen is. Een lekker divers publiek (mensen zodanig verkleed dat je denkt: zag ik daar nou Willy Wonka, of was het iemand uit the Greatest Showman?) de hele dag fijne muziek (al dan niet live) en een gezellige bar/lounge. Love it!

De eerste dag doen we verder niet veel, beetje luieren. Maar de dag erna begeven we ons naar misschien wel de beroemdste plek op Hawaii, namelijk Pearl Harbor. We wandelen eerst wat rond bij het Visitor Centre, waar we de tijdlijn op de bordjes bekijken. In de verte zie je witte platformen en een soort drijvende brug in het water; het herdenkingsmonument van de gezonken USS Arizona. Het slagschip, die daar nog steeds op de bodem ligt en tevens zeemansgraf is van bijna 1200 mariniers. Het blijft bizar, hoe het Amerikaanse leger zich hier veilig waande en compleet werd verrast door de Japanse aanval op die vroege zondagmorgen van 7 december. Pearl Harbor is nog steeds een actieve marinebasis, waarbij een aantal historische gedeeltes als museum te bezoeken zijn voor publiek. Je kunt voor elk deel apart een kaartje kopen, voor ons werd dat het aviation museum (pilootjes mee, tja dan is de keuze snel gemaakt).

• 

• 

• 

• 

Het was mooi om de verschillende vliegtuigen te bekijken, sommige ook van super dichtbij. Heel indrukwekkend was ook Hangar 79, uur waar de originele raampjes mét kogelgaten nog in zitten. Op zo’n plek rondlopen maakt een gebeurtenis zo levendig voor mij…

• 

• 

• 

• 

In de shuttle bus terug naar de parkeerplaats horen we voor het eerst in tijden weer Nederlandse stemmen. Waar in Australië menigeen wel een neef/opa/tante bleek te hebben in Nederland, zijn dit toch échte Hollanders in levende lijve. Als de bus stopt, en zij vanaf de achterste rij pijlsnel naar voren snellen is het duidelijk: kan niet missen. Een Amerikaan spreekt ze aan: jullie moeten wachten hoor, zodat we rij voor rij de bus uit kunnen. Meer dan een argeloos wuifgebaar en onverschillig ‘yeah…’ komt er niet uit. Nou, in de categorie: wat we niet missen; Hollands aso-gedrag.

Het was een bijzondere en boeiende ochtend, de middag relaxen we wat bij de kamer, terwijl de regen tegen de ruit tikt. Die avond eten we bij the Cheesecake factory, op aanraden van twee Australische Douane beambtes eerder dit weekend. Een keten die we uiteraard al vaker zijn gepasseerd, maar waar we tijdens onze vorige zeven bezoekjes aan de states nog nooit zijn geweest. Maar we zullen er vanaf nu vast vaker komen, want de gerechten (en uiteraard het cheesecake dessert) waren heerlijk!

Morgen hebben we volgens de voorspellingen nog een regenachtig dagje, maar daarna komt er volop zon aan. Je snapt; we vermaken ons hier wel!