Ik denk dat wij de Gili Meno-memo omtrent de bootreis even hebben gemist. Via het hotel hebben we een speedboot kunnen regelen. Zij brengen ons naar het volgende eiland, een klein stukje verderop. Wat rustig dobberend begon werd algauw een hevige plonsvaart waarbij we tien minuten later, tot op het ondergoed doorweekt, met zeiknatte backpacks op een verlaten stukje strand werden afgezet.
Oké, staat genoteerd, de volgende boottocht komen we in badkledij en voorzien we de bagage van hun waterproof jasjes.
We strompelen over het mulle zand, het blijkt nog een best eindje richting resort. Slepend met buggy en bagage(dat zich heeft uitgebreid met allemaal losse tasjes zooi) voelen we ons echt even een stel zwervers.
Onderweg merken we algauw dat Gili Meno flink wat te verduren heeft gehad de afgelopen jaren. We zien de contouren van wat ooit mooie resorts waren. Verlaten hutjes, lege zwembaden, een verwoeste keuken waarin de flesjes olie nog op het aanrecht staan. M’n voorstellingsvermogen neemt de overhand en in gedachten spoel ik de tijd terug en zie voor me hoe families relaxt bij de hutjes zaten en zwembaden goed gevuld waren met vakantievierders.
Ik heb altijd al een zwak voor dit soort gebouwen en vind Urbex fotografie fascinerend. Een desolaat gevoel, maar tegelijkertijd ook zó fascinerend. Ik kan het niet nalaten zelf af en toe gewapend met camera op ontdekking te gaan.
Tijdens ons eerste avondmaal komen we een Nederlandse dame tegen die hier werkt als duikinstructrice. Ze legt uit dat de aardbeving in 2018 en de daarop volgende pandemie hevig z’n sporen heeft nagelaten.
Met als gevolg: het uitblijven van toerisme. En rustig, dat is het inderdaad. In ons resort zijn we nagenoeg de enigen. We beginnen hier elke dag in zee, snorkelend tussen de schildpadden. Dat is zó magisch, je wandelt tien stappen het water in, duikbril op en dobberen maar. Een kick als je dan ergens een schildpad spot en een tijdje de gracieuze zwembewegingen van zo’n beestje kunt volgen. De middagen, al dan niet regenachtig, relaxen we bij ons resort, kijken een serietje, spelen een spelletje of doen wat schoolwerk.
Gili Meno is rauw, puur en geeft ons van tijd tot tijd een Expeditie Robinson gevoel. Vooral wanneer de stroom uitvalt of we ons afspoelen onder de koude douche.
En de proeven: uren lang wandelen met een peuter op de arm door het mulle zand. Of zo lang mogelijk onder water blijven tussen de zeeschildpadden.
Wanneer we deze week lunchen bij een klein lokaal restaurantje krijgen de kids stukken casave en een zoete aardappel in de hand mee naar huis, bij wijze van snoepje.
Ik voel een nieuw business concept opkomen: expeditie Robinson thema-reisjes. Worden de restanten van die vervallen hotels tenminste ook nog eens gebruikt.
Het mooiste van zo’n eiland vind ik toch ook hier weer een kijkje in de dorpjes. Als we tijdens een wandeling een groep enthousiaste kindjes tegen komen smelt ik. Ze rennen op ons af, geven ons allemaal een high five en proberen namen en leeftijden uit te wisselen met onze kids. Dit is nou écht waar reizen om gaat, hier krijg ik vlinders van in m’n buik.
Gili Meno heeft als enige eiland van de drie een meer in het midden. Dat zo’n stuk oppervlakte van het niet al te grote eilandje uit water bestaat is best apart om te zien. Maarrrr, waar een meer is, zijn muggen. Dus vliegen onze flesjes Deet er in rap tempo doorheen hier.
Gedurende de week zien we gelukkig dat bij een heel deel van de gesloten accommodaties werklui in de weer zijn om de boel weer op te knappen. Boten vol houten balken meren aan en kruiwagens worden over loopplanken door het zand geduwd.
Aan een kant van het eiland zijn ze letterlijk dag en nacht bezig aan een mega project. Een groot resort, joekel van een restaurant, royaal zwembad met bar en talloze villa’s voorzien van privé-zwembaden. We zien hoe iemand polletje voor polletje gras aanplant, terwijl een ander druk bezig is de elektra aan te leggen. Later horen we dat dit project al 6 jaar gaande is en de kopers van de private vakantiehuizen (veelal welgestelde Indonesiërs) inmiddels ongeduldig worden.
Bouwen op een eiland als deze is kostbaar wordt ons verteld. Spullen zijn niet zomaar voorhanden en alles moet per boten en paarden op de plaats van bestemming komen.
En met een inwonersaantal van slechts 400 moet dus ook de nodige mankracht van buitenaf worden gehaald.
Het fascineert me, waar wij gewend zijn om ‘s morgens een wasmachine te bestellen en die dezelfde avond nog geleverd te krijgen, zit dat op zo’n eiland heel anders in elkaar. En dus is de term wegwerpmaatschappij hier volledig onbekend. Je ziet hoe spullen hergebruikt zijn en kapotte dingen niet snel vervangen worden. Het voelt echt als terug in de tijd en dat is een bijzondere ervaring.
Maar ook een ervaring die lang genoeg geduurd heeft. Hoe mooi het ook is, na een week zijn we best wel weer toe aan iets meer comfort in de vorm van ‘verharde’(buggy-proof) wegen, warm water en wat winkels. Op naar eiland nummero 3; het toeristische Gili Trawangan!
Gelukkig doen ze toch min of meer aan werderopbouw
Woh, wat een verhaal. Dubbel geraakt en toerisme uitblijven…. terwijl het er zo mooi uit ziet. Indrukwekkend hoor.