Kijk links, kijk rechts, en nog een keer… Voor het eerst in weken moeten we weer goed uitkijken met oversteken. Want al rijdt er op Gili Trawangan eveneens niks gemotoriseerds, het is er wel een drukte van jewelste met alle fietsers en paarden. Gili T (zoals de hippe bijnaam luidt) heeft de reputatie als party-island en oogt meteen gezellig druk. Er is een verharde weg mét stoep, plus een ruim assortiment aan restaurants en winkeltjes. Hallo bewoonde wereld!
Onze reisvrienden (zo mogen we ze inmiddels wel noemen op date 3) Eva en Steven lieten deze ochtend weten dat ze er toevallig ook nog een nachtje Gili Trawangan hebben aangeplakt. Dus eindigde dag 1 hier met cocktails op het strand, terwijl onze kids lekker samen speelden. Een goed begin van onze week op dit eiland!
We verblijven de komende dagen in een gezellig huisje op het Samba resort. Alleen de naam klinkt al goed. Naast de incheckbalie staan een aantal stoeltjes keurig op rij uitgestald, met ijverige masseurs die gehurkt voet/been-massages uitvoeren. En dáárnaast bevindt zich weer het zwembad. We pogen onze kids uit te leggen dat we nagenoeg ín de spa (oftewel; een plek waar mensen tot rust willen komen) zwemmen en dat gedempt stemgeluid gewaardeerd wordt. Onbegonnen werk, de klanken van het rustieke panfluit-cdtje sterven weg onder de hoge snerpende kinderstemmetjes. Waarschijnlijk tot groot genoegen van de masseurs, die dag in dag uit hun werk moeten doen met slechts drie panfluitnummers op repeat. Alsof de hele dag gehurkt aan voeten plukken op zichzelf al niet erg genoeg voor ze is.
Gili T is beduidend ingericht voor toerisme, in vergelijk met zijn buurtjes. Er zijn tientallen duikscholen, en dubbel zoveel fietsverhuurpunten en boottocht-aanbieders.
Maar wij besluiten iets heel anders te doen; Indonesisch leren koken! In anderhalf uur fabriceren Colin en ik drie gangen, die elk door hem geproefd worden, waarmee mijn missie voor vandaag geslaagd is.
De rest van de tijd hier snorkelen we opnieuw meerdere keren met de zeeschildpadden. Dat verveelt echt nooit, het lijkt wel alsof ze door het water zweven.
We merken inmiddels wel dat het regenseizoen is begonnen. Wanneer het ’s middags een uurtje met bakken uit de hemel komt staat meteen het halve eiland blank voor de de rest van de dag.
Aangezien we op party eiland zijn hebben we een avondje oppas geregeld via het resort. Twee babysitters met ervaring (aldus het resort) staan om 8 uur op de stoep. De kids liggen er net een half uurtje in en we leggen uit dat ze zo wel in slaap zullen vallen, waarna we erop uit gaan. We installeren ons op een barkruk in Sama Sama, een reggae-café die vandaag aan de beurt is voor de feestavond. Dat gaat hier als een soort toerbeurt, elke avond is een andere club/kroeg aan de beurt.
Terwijl we het laatste slokje van ons eerste biertje wegslobberen besluiten we even een appje te sturen naar de oppas. We willen niet teveel bemoeien, maar wel even checken of ze inmiddels allemaal lekker liggen te slapen. Al gauw krijgen we een berichtje terug; ja hoor alles gaat hartstikke goed! Gelukkig, Arjan wil z’n telefoon net opbergen als er een filmpje achteraan komt. Riff dansend op een zitzak, Ivy en Colin aan het tekenen in hun nieuwe schriftjes terwijl ze ondertussen het pak Oreo’s verorberen. Oeps. Gelukkig zitten we dichtbij, dus snelt Arjan die kant op om ze weer terug op bed te leggen en uit te leggen dat het de bedoeling is dat ze gaan slapen. “Maar het meisje stond te springen in haar babybed”, wijzend op Riff.
“It’s a boy and he needs to sleep…”, Arjan sprak met ze af dat ze zouden appen als ze over een half uurtje nog niet in slaap waren. Na 20 minuten al groen licht voor biertje twee, want ze waren alledrie onder zeil.
Het is natuurlijk super lief bedoeld om met de kids te gaan spelen, maar niet helemaal wat we hadden afgesproken. De ochtend erna ratelen de kids aan een stuk door over de oppas, en hoe cool het was dat ze uit bed mochten.
De rest van de week doen we lekker relaxt. We hebben opnieuw fietsen gehuurd en verkennen zo het eiland.
Tijdens een rondje komen we tot onze grote verbazing een heliplatform tegen. Aan het strand, een enorm betonnen platform met een grote H. Als ik iets niet had verwacht op een eiland waar het voelt als 1932 dan was dit het wel.
We doen een koffietje bij de strandbar van het naastgelegen resort, waar ik de ober even aan de tand voel over het helipad. Of hij vaak gebruikt wordt? Jazeker, bijna dagelijks, tijdens zonsondergang.
In gedachte zie ik ons dus al opstijgen in zo’n heli om de Gili’s bij zonsondergang vanuit de lucht te bekijken. Maar de ober verbreekt bruut mijn fantasie wanneer blijkt dat de hoofdgebruiker een yogaschool is. Blijkbaar is het een hotspot voor Sunset-klasjes, midden op de betonnen H.
Gedesillusioneerd stappen we weer op de tweewielers. We kunnen hier nagenoeg de hele rit over verharde paden rijden, wat heel fijn is. De resorts aan de Sunset-zijde van het eiland zijn een stuk ruimer opgezet, maar verder is het hier erg rustig. Het schijnt dat er elke dag een golfbeweging plaatsvindt over het eiland. Tegen zonsondergang ploft iedereen neer aan de zuid-west kant van het eiland, om daar, nippend aan een Margarita de zon in de zee te zien zakken.
Om vervolgens over te gaan op de tequila in de bars aan de noord-oostzijde. We nemen ons voor om later die week nog eens de zonsondergang de begluren op dit deel van het eiland, maar, zo weten we nu, gooide de regen roet (of eigenlijk water) in het eten.
Maar ergens is het ook wel lekker, om zo de avonden door te brengen bij ons huisje. We bestellen wat roomservice, ontwikkelen een nieuwe traditie in de vorm van pre-bedtijd-disco en lummelen gewoon een beetje wat aan. De kids beginnen, geïnspireerd op de Spa in het resort, zelfs hun eigen massagesalon.
En zo vliegen de dagen om. Tijdens het laatste strand-ontbijtje realiseren we ons pas hoe bizar snel deze drie eilandweken zijn gegaan. Het voelt eigenlijk net of we een paar dagen geleden aankwamen op Gili Air (na vergelijkend warenonderzoek ons favoriet van de drie).
We hebben ons verwonderd over het authentieke leven hier, waar alles met paardenkarretjes gaat. De vuilnis, de politie, de bevoorrading. Elke ochtend meren er talloze boten aan, vol dozen bier, kratten groente, gipsblokken, houten balken en ga zo maar door. Een braakliggend stuk grond vlakbij de haven dient als distributiecentrum, waar alles wordt overgeladen in de paardenkarren. Ik vind het fascinerend.
Ik zou iedereen die naar Bali gaat aanraden om tenminste één van de eilandjes te bezoeken, want met alledrie zo’n andere sfeer is er voor elk wat wils. We hebben super genoten hier en het hele sfeertje met de tropische stranden, het paardenkarren en het zwemmen tussen de zeeschildpadden was uniek om mee te maken. Op naar Ubud voor ons laatste weekje Indonesië!
Leuk hoor! Lekker genieten met zijn vijven en volgende week met je moeder!
Dikke knuffel voor jullie allemaal!
Wat maken jullie een prachtige reis! Zo mooi om te lezen…ik wil ook 😉
Wat geweldig om dit allemaal te lezen en te bekijken. Zoveel moois.
Lekker blijven genieten.
Wat een mooie verhalen en sprekende foto’s erbij! Geniet er maar van met je gezin.