Deze week bestaat het reisverhalen uit twee delen! Eentje vanuit mij, gevolgd door eentje van Maxime, die de heerlijke week samen én hun wedding vanuit haar perspectief beschrijft!
16 februari 2023, een datum voor op de kalender! Want het was zover, onze vrienden gingen elkaar, na een verloving van 6 weken, vandaag het ja-woord geven. En al was het voornamelijk uit praktische overwegingen (en volgt het grote feest nog), toch voelt het heel speciaal.
Om 16:00 uur stonden we met ons gezin paraat bij het kleine trouwprieel in afwachting van de limo met Maxime en Victor. In ons zo charmant mogelijkste outfit uit onze geringe reis-garderobe.
Voor elk kind was een rol weggelegd: Colin mag Maxime weggeven, Ivy heeft de leiding over de bloemblaadjes-strooierij en Riff is verantwoordelijk voor de ringen, die volgens de weddingplanner ‘stevig vastgeknoopt aan het kussentje’ zouden worden. Nou, je voelt hem wellicht al aankomen. Die zaten geheel niet vastgeknoopt waardoor er meteen eentje op de grond stuiterde met een dusdanig luid gerinkel dat de bruid bijna een sprint vanachter de coulissen wilde trekken om de schade te aanschouwen. Ze was dan ook bovenmatig opgelucht te horen dat het niet haar ring, maar die van haar aanstaande betrof die zojuist een eerste kras had opgelopen.
De ceremonie was kort maar krachtig en erg speciaal. Zelfs al was de helft van de speech (dankzij het sterke Zuid-Amerikaanse accent van de trouwambtenaar) niet geheel te volgen. Enkele woorden die naar voren kwamen; love and cherish, everyday, from now and forever. Nou daar gaat het om toch. En om het feit dat ze beiden ‘ja’ hebben gezegd natuurlijk.
We vierden het heugelijke feit met een etentje bij een sfeervolle Italiaanse osteria in ‘Venetië’ en later nog een drankje in het hotel. We bevinden ons inmiddels in New York New York hotel, waar we de grande Vegas-hotel-tour afsluiten. En het toeval wil dat daar nou net een gezellige bar in zit.
Na 5 dagen Vegas zijn we toe aan wat minder hysterie en stappen we de auto in richting Grand Canyon West. Waar de meeste bezoekers naar de zuidkant gaan verblijven wij dit keer dus aan de westzijde, simpelweg omdat dat het dichtst bij Vegas ligt. Na een uurtje draaien we van de snelweg af en rijden we het dunbevolkte reservaat in. Het daaropvolgende uur zien we de omgeving steeds imposanter en wijdser worden. En, wat me nog het meest verbaast, we zien steeds meer hoopjes sneeuw liggen. Met inmiddels nul bereik op de telefoons weten we ons goed en wel naar de slaapplaats te navigeren. Op slechts een paar honderd meter vanaf de rand van de canyon staan een enkele rijtjes met houten lodges. En daar slapen wij vannacht! We zijn allemaal blij verrast en het uitzicht is echt fenomenaal. Omdat de overzijde van de canyon iets hoger ligt is dat een prachtig gezicht.
We wisten dat het bijbehorende restaurantje in dit niemandsland vroeg dicht ging dus hadden we de auto vooraf volgeladen met boodschappen. En zo zitten we die avond lekker met een rood wijntje en kaasjes spelletjes te spelen voor de kachel.
De volgende dag bezoeken we de canyon. We hebben per cabin een gratis toegangskaartje en kopen voor de rest een kaartje bij. Daarmee heb je toegang tot de shuttle en de drie uitkijkpunten, waar onze verblijfplaats er een van is.
Eenmaal bij de eerste stop is het uitzicht zo enorm mooi. De sneeuw in de canyon geeft zo’n bijzonder effect. Ik had niet verwacht überhaupt sneeuw te zien dit jaar, maar zeker niet hier. Echt prachtig.
Bij deze stop bevindt zich ook de steeds bekender wordende skybridge. Een glazen brug met uitzicht in het ravijn. De vrouw achter de receptie bij onze accommodatie had al kletsende voort per abuis 1 zo’n ticket uitgedraaid en hem ons cadeau gedaan.
Aangezien we al €50 p.p. hadden neergelegd voor de toegangskaarten tot dit gebied had niemand de sterke behoefte om over die glazen brug te gaan. Behalve Colin. Ik besloot met hem mee te lopen tot aan de ingang maar werd er verbazingwekkend genoeg ook doorgelaten.
Eenmaal bij de skybridge blijkt het ten strengste verboden persoonlijke items mee te nemen, dus ook geen camera’s of telefoons. Zodra alles in een kluisje is geplaatst moeten er pantoffeltjes worden aangedaan over de schoenen en dan mogen we erop. De geringe ruimte op de glazen brug wordt voornamelijk ingenomen door huisfotografen en poserende stellen. Al dan niet languit op hun rug op de glasplaat.
We manoeuvreren ons er tussendoor en voor we het weten staan we alweer aan het einde van de brug. En aangezien het zo ongeveer een ongeschreven eenrichtingssituatie is staan we een stuk sneller dan verwacht bij de exit. We passeren de fotokiosk waar mensen in de rij staan de prijzige profi foto’s te kopen en wij prijzen ons vooral gelukkig dat we hier geen dollar (of 25) voor hebben uitgegeven.
De uitzichtpunten in dit gebied zijn allemaal even indrukwekkend. De mooie warme kleurtinten met het zonnetje erbij. Ook vanaf onze accommodatie is het zó genieten. We hebben het tuinmeubilair in de zon geïnstalleerd, niks meer aan toe te voegen.
Die namiddag pakken we de auto om te eten bij een cowboyranch op een klein half uurtje rijden. Dat is ook zo’n beetje het enige restaurantje in de buurt. De hele setting is ook weer enig, een oude cowboy met gitaar en mondharmonica en vier grote tafels waar iedereen die komt eten bij elkaar wordt gezet. Ook hier kun je overnachten en dat lijkt me totaal geen straf.
Als we die avond terug rijden beseffen we allemaal opeens dat dit het laatste etentje samen was. Hoe snel kan zo’n week toch gaan.
Als we de dag erna vroeg vertrekken naar de luchthaven van Las Vegas hebben we allemaal bijster weinig zin om gedag te zeggen.
De auto voelt dan ook wat leeg als we doorrijden naar San Diego, waar we na een lange rit aankomen. We wandelen door het sfeervolle Gaslamp Quarter naar de haven. Daar slenteren we wat door -seaport-Village terwijl we wachten op ons tafeltje.
San Diego heeft zulke sfeervolle gebouwen, straatjes en wijken. Dat realiseren we des te meer als we de dag erna naar het schiereiland Coronado gaan voor een paar uurtjes relaxen in het zand. Als we nog eens terug komen in deze regio dan willen we zeker hier wel eens verblijven.
Al is San Diego alleen al top om het fantastische restaurant ‘The melting pot’. Als je het hebt over favo Amerikaanse ketens, dan wint deze het glansrijk, met z’n drie gangen fondue naar keuze.
Op onze laatste dag gaan Arjan en Colin naar het USS midway museum. Een vliegdekschip vol vliegtuigen en veteranen die maar wat graag hun verhaal doen. Dolenthousiast komen we die middag weer samen; zij dankzij hun uitje, ik dankzij m’n zojuist geshopte tasje en oorbellen. Lucratieve ochtend voor iedereen.
Na een enorme opruim klus (we besloten alle tassen volledig ondersteboven te keren en elk vakje leeg te halen) sluiten we de dag af in San Diego Old Town. Een wijkje dat vroeger onderdeel van Mexico was, en die sfeer zie je enorm terug! When in Old Town… eat some taco’s!
En zo komt ons USA-rondje weer tot een einde. We waren even bang dat, nadat we de afgelopen tijd zoveel moois gezien hadden, het stukje Amerika waar we ooit zo verliefd op waren alleen maar kon tegen vallen. Maar niets is minder waar. De west-kant van USA blijft speciaal, met niets te vergelijken en ontzettend divers. Zelfs de kleine selectie die we nu hebben bezocht.
Maar nu, tijd voor Costa Rica, en daar zijn we ook enorm nieuwsgierig naar!
Gastblog Maxime:
Dat we elkaar ergens op de wereld zouden ontmoeten was een vaststaand feit, welk continent, dat bleef nog wat onzeker. Dat werd uiteindelijk hun geliefde US of A en wel in Las Vegas.
De vlucht was wat vertraagd en toen Victor en ik waren geland, zou ik de Las Vegas- app op de hoogte brengen zodra we waren aangekomen in het hotel. Al vanuit het vliegtuig was het een enorm lichtspektakel en een absolute ‘city that never sleeps’ bleek algauw toen we waren geland. Taxi’s waren niet aan te slepen en overal hordes mensen in de stad. Aangekomen in het hotel, móest ik de entree filmen, want deze hysterie zou te snel gaan wennen. Een enorme lobby, een casino en zelfs winkels in het hotel. Later blijkt dat dit in elk hotel het geval is. Tot slot filmde ik de enorme gouden leeuw en sluit ik af met een rennende vrouw die een gil slaakt en dat bleek m’n lieflingsvriendin, die samen met manlief rechts bovenin het filmpje al zwaaiden, maar ik totaal heb gemist. Onze vrienden hadden ons zó verrast door al zondagavond in hetzelfde hotel te hebben ingecheckt ipv de volgende middag.
Inchecken, koffers op de kamer zetten en lekker aan de biertjes bijpraten over het leven.
Wat een zalige verrassing. Canadese tijd ploften we om half 5 am op bed en liepen we ‘s ochtends de liften uit, in heerlijke knuffels van de kinderen. Zoals het een goed ontbijt betaamt konden we vrij snel aanschuiven bij het lopend buffet en praatten de kids honderd uit (nee dúizenduit) over jekunthetnietverzinnen wat. Victor werd algauw Col’s nieuwe favoriet, maar gelukkig werd ik bij Ivy nog niet van m’n troon gestoten.
Mijn verloofde en ik hadden wel een prio die dag, want we moesten een ‘marriage license’ regelen, wilden we daadwerkelijk gaan trouwen in Las Vegas. De Hooglanders hadden een auto waar de hele goegemeente uitgestrekt in kon zitten, liggen en slapen, dus na het ontbijt konden we direct op pad.
Niet wetende hoeveel verloofden zich hier zouden melden, bleken we koppel 19 in de wachtrij, maar gelukkig ging alles vrij vlot. Dat dit een voorloper was van de daadwerkelijke huwelijksvoltrekking daalde nog niet in. Met de getekende papieren en de ‘ja ik beloof plechtig dat ik in een serieuze relatie zit’, op zak stapten we de auto in terug naar het hotel. Daar zijn we het zwembad op gaan zoeken en hebben we de meeste tijd gespendeerd in een heerlijke hottub. Waar we die avond hadden gegeten kan ik mij niet meer heugen, maar na de opfrissingsronde voor nog een drankje toe, stond er wederom een enorme verrassing op ons te wachten. Met de handen vol voor onze bachelor/ette party stonden Sanne en Arjan ons op te wachten bij de fontein, zodra we de lift uitliepen.
Gehuld met hoed, sjerp, kroon en champagne begaven we ons naar een prachtige gouden limo die ons over de strip reed en we uiteindelijk eindigden bij een geweldige club met een dj en peperdure drankjes. We hebben letterlijk de blaren op onze voeten gedanst en hoe we thuis zijn gekomen, is te danken aan mijn (toen nog) verloofde.
Dinsdag pootje over naar de wc, ik had beter moeten weten. Kiplekker zagen we elkaar bij de fontein en hadden we weer een heerlijk buffet, Victor had 4 uur nodig voor recovery, dus die ‘sliep uit’. 2 uur lang nagenoten en rustig ontbeten en water gedronken en daarna lekker even bijgedut en een kneuterig kapelletje gereserveerd voor de grote dag; 16 februari.
Het was valentijnsdag, dus tijd voor een romantisch dinier voor vier 😉. De italiaan kreeg gelukkig nog een mooie tafel vrij en de wijn, het eten en gezelschap waren zalig. Daarna voor het eerst aan de roulettetafel. Na de eerste foto werd ik gesommeerd mijn telefoon weg te stoppen en vooral niet meer te pakken, want dat benne de regelementen. Die je overigens uit jezelf moet kennen, want nergens bordjes, instructies or whatsoever.
Enfin, mijn lief deed het lekker, ik wat minder en minder en minder. Gauw naar de lounge dan maar. De avond redelijk op tijd afgesloten en de volgende ochtend stond circus circus op de planning, een soort monkey town voor kinderen, zoals Ivy bleef herhalen. Croissantjes en koffies van de Starbucks and off we went. Te vroeg. Want de toko ging pas open at noon. Om de tijd te doden hebben we een kijkje genomen bij de kapel en wat regelzaken doorgenomen wb kleur van het boeket, de taken van ons gezelschap en noem zo maar voort, de muziek enzoveurts. Eenmaal klaar terug naar circus circus waar Ivy en Colin een enige tijd hadden en de vermoeide volwassenen iets minder. Enfin, die avond lekker gegeten in een enig oerwoudrestaurant waar hier en daar het wildleven met enige regelmaat van zich laat horen. Die avond maken we het niet te bont, want de bruid kreeg de kriebels en wilde geen wallen op dr trouwdag.
En toen was het donderdag 16 februari, de dag dat de man, mijn man zou worden. Col mij down the aisle zou walken, Ivy’tje de bloemblaadjes zou strooien, Riff de ringen op het kussen zou geven en Sanne en Arjan onze officiële getuigen zijn. De zonnigste dag van de week, de groenste kapel, mijn mooie man in black en mijzelve ook in white and black en mn lieflingen op hun paasbest. De limo zette ons af en binnen werden ons eerst wat vragen gesteld, alvorens we naar de kapel konden gaan. En de foto’s zeggen voldoende, we waren allemaal dolgelukkig en ook wat confused van wat de babs precies zei. Tijdens de ceremonie (en op de foto’s) zat Col zich met een moeilijk gezicht hardop af te vragen wat die mevrouw allemaal zei en ik citeer ‘ik versta er helemaal niks van’. You and me both Col. En toen was daar het officiële moment, kijk elkaar recht aan en antwoord op mijn vraag.
En zoals Victor al zei, we were already committed when I decided to leave the navy and you came to Canada. En nu voor het echie, met een onverwachte traan en lach zijn wij nu man en vrouw in het bijzijn van onze lieve vrienden♥️. We sloten de avond met de kinderen af bij een gezellig Italiaans restaurant, met minder Italiaanse mensen. Ik herhaal mijn man: ‘ik blijf me verbazen dat jij denkt dat hier echte Italianen zouden werken. We zijn in Amerika hè’. Na het toasten met een zalige wijn, kwam er een schitterende en treffende speech van Sanne en hele lieve cadeaus. We hebben heerlijk gedineerd en nadat we de kinderen op bed hadden gelegd werd het tijd voor een afzakkertje bij een gezellige bar. Of eigenlijk een oppeppertje, want we zouden naar Coyote Ugly gaan. Een bar waar we maandag tijdens de Bachelorparty al waren geweest, maar vanwege m’n outfit en m’n podiumvrees niet lang zijn gebleven, dus vandaag poging 2. Een bar vol dansende en zingende meiden die de hele bar meenamen in hun enthousiasme. We hebben wederom de voeten onder onze lijven gedanst en daarmee onze trouwdag op een fenomenale manier afgesloten.
Vrijdag op tijd opgestaan om de koffers in te pakken en op verzoek van zowel Ivy en Colin bij Ihop ontbeten met pannenkoeken voor de kids en eieren voor de katerige adults. Na het ontbijt door naar de supermarkt voor rantsoen, Sanne en ik gingen wel met z’n tweeën, onder de noemer ‘dan zijn we wat sneller’. 3 kwartier later en werkelijk 13 plastic tasjes rijker, of armer, net hoe je het bekijkt, waren we klaar en wel om te gaan. En toen was het tijd voor rust en natuur; op naar the Grand Canyon. Een prachtige route, die ik deels slapend heb doorgebracht, maar heel bijzonder. Het had gesneeuwd en her en der was wat wildlife te zien, picture daarbij een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje, dit zou wederom een heerlijk weekend worden.
Aangekomen bij de lodge hebben papa en mama een powernapje gedaan en hebben Ivy en Victor memory gespeeld, Col en ik geschaakt en Riff zich vermaakt met zijn duplo en Ivy’s tekenschrift.
Nadat de kinderen op bed lagen, kwamen bij ons de spelletjes, toastjes, kaasjes en een wijntje op tafel en hebben we tot diep in de nacht genegeerd dat onze week ten einde liep. De volgende ochtend hebben we buiten zure koffie gedronken en Hollandse bammetjes gesmeerd en zijn we daarna met de shuttlebus naar ‘the eagle point’ gereden en een andere schitterende uitkijkplek op the Grand Canyon.
Die middag hebben we onze tuinmeubels verplaatst naar ín de zon en hebben we spelletjes gespeeld, gekletst en noodles gegeten, wederom tot diep in de nacht. Én omdat het onze laatste avond was die een einde ging brengen aan een heerlijke week die alle verwachtingen oversteeg, elke dag, uur in, uur uit, gezellig was. Zoveel bijgepraat, zoveel gelachen, zo hard genoten en vooral zúlke leuke herinneringen gemaakt. Ik krijg weer tranen in mn ogen van blijdschap hoe ontzettend hard ik heb genoten.
Wat een prachtige mensen met elkaar! Zulke fijne vrienden, en Maxime en Victor gefeliciteerd met jullie huwelijk! Jullie stralen, Veel geluk!
Wat gaaf om jullie te mogen volgen. Wat een belevenissen.