Al door de douanebeambte worden we begroet met de gevleugelde uitspraak: Pura Vida. Dé slogan van dit land, het pure goede leven; pluk de dag. Het gaat zeker niet de laatste keer zijn dat we dit zullen horen hier.
Onze eerste stop is het Hilton Hotel in San José, waar we rond middernacht aankomen en onszelf asap in de bedjes katapulteren. Na een dagje zwembad hangen halen we de volgende avond onze visite op vanaf de luchthaven. Arjans ouders en z’n broertje Randy reizen de komende twee weken met ons mee.
Het is een relaxt begin zo met z’n allen, zonnetje, ligbedje, pizzaatje eten, wijntje erbij. Pura Vida weetjewel.
Als de huurauto’s zijn opgehaald kan de roadtrip beginnen. De eerste reisdag brengt ons van San José naar La Fortuna, door prachtige groene vergezichten. Dat de vele bochtjes en heuvels doorgolven in de maagjes nemen we maar voor lief. We verblijven in fijne huisjes met uitzicht op de vulkaan El Arenal. We zien hem dikwijls in wolken gehuld, maar hebben ook mazzel de grote berg een paar keer volledig te zien.
We wandelen hier in La Fortuna de Bogarin trail, een bescheiden route van enkele km’s, in de hoop luiaarden te spotten. We hebben hier en daar gehoord/gelezen dat je dit écht met een gids moet doen, omdat de kans anders heel klein is dat je ze ziet. Maar goed, als zuinige Hollanders vinden we de prijs mét gids (maal 8 personen) nogal hoog en besluiten we op goed geluk zelf op pad te gaan. Dat we niet de enige zuinige Hollanders met deze visie zijn blijkt wel als we later landgenoten treffen die exact hetzelfde deden en dachten: “we lopen gewoon stiekem achter een groepje met gids aan”.
Maar gelukkig was karma aan onze zijde en zagen we al na een kwartiertje slenteren een luiaard in een boom. Hartstikke dichtbij, goed te zien en klaarwakker. Het is echt heel bizar zo’n beestje te zien bewegen. Alsof je naar een slowmotion filmpje zit te kijken.
Dol verrukt dat we er een gezien hebben vervolgen we de wandeling door de mooie natuur. Een soort boswandeling deluxe. We horen toekans, maar ze houden zich goed schuil. Vlak voor het einde hebben we nogmaals geluk; opnieuw zien we een luiaard, op ooghoogte; pal naast het wandelpad! Heel speciaal om te zien.
Ook de daaropvolgende autoroute is weer prachtig, afgezien van een klein misselijkheidsmomentje op de achterbank. Na een paar uur slingerweggetjes (25 km hemelsbreed in 3 uur) komen we aan bij de plaats Monteverde waar we allemaal een eigen huisje hebben. Super schattig en met een adembenemend uitzicht. We zitten hier wel een beetje uit de bewoonde wereld en merken regelmatig dat er bijvoorbeeld geen telefoonnetwerk is.
In dit gebied is er hier en daar een klein dorpje, met een beknopt schooltje, ter grootte van een clubgebouwtje. Eens een juf, altijd (en overal) een juf, het trekt m’n aandacht en wakkert m’n verbeelding aan. In zo’n klein gehucht kunnen nooit meer dan enkele tientallen kindjes wonen. Die zich elke dag in hun uniformpjes in de gemixte klas installeren. En die zitten daar dan in dat kleine zaaltje en spelen buiten op het grasveldje met enkel een simplistisch klimrek. Wellicht in elkaar gelast door de lokale auto-onderdelen-handelaar, twee pandjes verder. Wie zal het zeggen.
We bezoeken vanuit Monteverde (relatief gezien een ‘stad’) het Cloud forest; een prachtig regenwoud in de wolken. We lopen met de ritmische klanken van druppelend dauw op de achtergrond en aanschouwen hoe het overal even groen is. Op de bomen en planten heeft de continue vochtigheid een laagje mos gecreëerd, dat om sommige plekken als een spinnenweb sliertgewijs naar beneden hangt. De knalrode hangbrug met prachtige omgeving is een ware eye catcher. Het is een pittige wandeling van een uur of drie, niet zelden steil of blubberig. Of allebei tegelijk. Chapeau voor de hele groep, jong en oud, dat hebben we maar mooi gedaan.
We genieten van deze fijne accommodatie, waar het zeker geen straf is om in de namiddag, met een koud biertje, op de veranda te zitten.
Op onze laatste dag hier krijgen we niet zulk leuk bericht vanuit Nederland over m’n vaders gezondheid. We vertrekken naar gelukkig iets beter netwerk gebied, richting het kust plaatsje Samara. Een route met een dubbel gevoel. Ook dat hoort bij op reis zijn helaas en dat is soms best lastig.
