“Maaamaaaaa!!!! Helkkkkk!! Deur dichhhh!!!”
Verbaasd kijken we elkaar aan. Waar komt dat geluid toch vandaan? Riff, die was toch net nog hier nog aan het spelen? We gaan op het geluid af en merken tot onze verbazing dat we de deur van onze slaapkamer niet open krijgen… Als we omlopen naar het raam aan de buitenkant zien we een vrolijke peuter met een lego autootje in zijn hand naar ons zwaaien. “Heeee, kaka, mama!!!” In een onbewaakt minuutje blijkt hij zichzelf te hebben opgesloten in de slaapkamer van ons huurhuis…
Als een stel clowns staan we afwisselend enthousiast voor het raam te gebaren dat hij de sleutel moet omdraaien en onder de deur door te kirren alsof we het tegen een puppy hebben. Riff snapt er geen hout van en besluit ons algauw te negeren en zich in alle rust op z’n Lego te richten. We sturen de eigenaar van het huis een appje, waarna hij de aannemer met zijn knecht stuurt, die toevallig tegenover ons aan het werk zijn. Er is geen reservesleutel en er blijft nog maar één optie over: de slotenmaker moet eraan te pas komen. Gelukkig is ook hij er binnen enkele minuutjes en met een paar keer wroeten heeft hij het slot open. Riff vindt het allemaal bere gezellig en komt in opperbeste stemming naar buiten gelopen, zich van geen kwaad bewust. Top, wij zijn pas de tweede huurders van dit gloednieuwe huis en er is nu al een slot kapot geboord dankzij ons.
Nou, gauw door naar het volgende paradijselijke plekje; Nascente Azul! Wederom een half uurtje offroad de onderkant van de auto aan gort schrapen en daar waren we dan! Een heerlijk helder meertje vol vissen, lekker oranje zandstrandje en een groot klim- en klauter parcours in het midden van het meer. Bij dit park zit ook een rivier met kleine waterval, waar je met grotere kinderen in een paar uur vanaf kan dobberen. Wij bekijken de waterval vanaf de grond en vermaken ons verder enorm met alle faciliteiten.
Colin besluit na een halve dag twijfelen dat het juiste moment is aangebroken om met de kabelbaan het water in te plonsen. De eerste keer is wat spannend, maar algauw heeft hij de smaak te pakken. Na een paar keer slingeren lopen wij alvast met de kleintjes door naar het strandje, 15 meter verderop. We hebben net het speelgoed op het zand gedropt als Colin met een rood bebloed bovenlijf komt aanlopen. “Wat een rotkabelbaan ik heb m’n kop gestoten”. Het bloedwatermengel dat vanaf z’n bolletje over z’n rug druipt ziet er nogal horror-filmisch uit, maar bij de EHBO blijkt het gelukkig algauw mee te vallen. De enige Engelssprekende medewerker (we kennen hem nog van onze aankomst, toen hij er ook al bij werd gefloten) fungeert als vertaler. Het blijkt gelukkig maar een heel klein sneetje en na het schoonmaken van de bloederige bedoening en het opplakken van een pleister bovenop zijn natte haar (een protocol die mij als voormalig BHV-er onbekend is) is hij weer good to go. We moeten nog even meelopen voor het onderteken van een Portugees ingevuld ongevallenformulier. Terwijl de EHBO-er wat dingen opschrijft probeert de Engelse medewerker Colin op te peppen. “Let me tell you this. When I started working here, I tried this upside down. So I hang on the handle with my feet. My toes got stuck between de cable and handle, and I lost 3 of my toe-tips.” In de categorie: het kan altijd erger. En als je het mij vraagt in de categorie: waarom is deze attractie nog steeds in gebruik 😂.
We hebben verder een relaxt weekje, waarin we vooral genieten van het rustige reistempo dat we even hebben. En genieten van het sfeervolle Bonito met de allerliefste inwoners. Overal zijn ze zó aardig, proberen ze zo goed en kwaad als het kan een praatje te maken. Deze week ging er bijvoorbeeld iemand uit het niets naar de kindjes toe in de supermarkt, om ze een muntje te geven voor de stuiterballen automaat. Maar ook wordt er bijvoorbeeld fruit gedeeld bij een meertje, lenen ze speelgoed, vragen ze de kids mee uit kanoën, noem het maar. We ontmoeten continu attente en spontane mensen. Ik lees best vaak ‘de bevolking is zo vriendelijk’ bij bepaalde bestemmingen, maar Brazilië is de eerste plek waar we dit ook zelf zo enorm oprecht op die manier ervaren. Terwijl we er nergens concreet iets over gelezen hebben. Dus bij deze 😉
Tegen het einde van ons twee weekse Bonito-bezoek besluiten we dat we nog wel een keer terug willen naar het eerste meertje. (Al maakt het andere meertje met ‘de rotkabelbaan’ in Colin z’n optiek sowieso geen schijn van kans voor een tweede ronde 😆)
We hebben weer een superfijn dagje en de kids maken vriendjes met twee Duitse jongetjes die voor een aantal jaar in Paraguay wonen met hun ouders. We raken aan de praat (zij zijn hier een weekje op paasvakantie) en spreken af om de dag erna samen een pizzaatje te eten in het dorp. Een gezellige avond en fijne afsluiting van onze tijd hier.
Een plaatsje waar we ons zó enorm thuis voelden dat we hem met een beetje pijn in ons hart achter laten. Maar er staan nieuwe avonturen op de stoep en wel 800 km zuidelijker. Op naar ‘s werelds grootste watervallen!
