“Ai ai ai ai ai….” Kermt de taxichauffeur met expressief hoge stem, terwijl hij zichzelf twee keer hard tegen zijn voorhoofd slaat. Ik moet alle zeilen bijzetten om niet keihard in lachen uit te barsten. Hoe rot het ook voor hem is dat hij een drempel over het hoofd zag en daar iets te hard overheen schraapte. De taxirit van luchthaven naar hotel op deze vrijdagavond is een ware belevenis. Allereerst al om onze backpacks, buggy en gezinsleden in één taxi te krijgen. Eentje die rijkelijk gevuld is met prullaria. Tientallen tierelantijntjes decoreren het dashboard en op een klein schermpje kunnen we bewegende beelden van de Thaise toppers met hun snerpende stemmetjes bewonderen.
De taxichauffeur spreekt geen woord Engels, maar gelukkig hebben wij van het hotel een beschrijving in Thaise tekens plús routekaart gekregen. Kan niet missen zou je denken. Nou ergens tussen de “ai ai ai” van de taxichauffeur en de “ai ai ai” van de Thaise toppers besloten we toch maar even een handje te helpen met Google maps om de juiste route aan te wijzen.
Eenmaal in het hotel duiken we meteen in bed, want morgen vroeg halen we de huurauto op. De recente taxirit heeft het laatste stukje twijfel omtrent zelf rijden direct van tafel geveegd.
Het ophalen van de huurauto gaat ontzettend vlot en soepel en het rijden valt alles mee. Het eerste uur voornamelijk filerijden, maar er zijn goede wegen en ondanks de Thaise tekens op de verkeersborden vinden we prima de weg met Google Maps. Blij dat we de wisselende berichten op internet genegeerd hebben en toch voor een huurauto zijn gegaan. Ik citeer een vriend; “Als je door Amsterdam kunt rijden lukt Thailand ook”. Nou dat klopt.
Zo’n drie uur later arriveren we bij ons huis nabij de entree van Khao Yai NP. Een heerlijke woning, met drie slaapkamers, smaakvol ingericht en een fijne keuken.
Nadat we ons geïnstalleerd hebben halen we wat boodschappen en dineren we bij een ‘steakhouse’, volledig in Amerikaanse stijl. Enige on-Amerikaanse; ook hier spreekt de bediening amper Engels. En zo blijkt mijn bestelde ‘red wine’ geïnterpreteerd als Leo Beer. Ach ja, het past wat minder goed bij steak, maar proost!
We bezoeken de volgende dag Khao Yai National Park. Gezien de vele waarschuwingsborden voor loslopende olifanten hebben we toch een zekere verwachting. Daarbij hoopt Arjan (stiekem nog steeds vogelliefhebber) neushoornvogels te spotten. Dus op naar een dagje jungle!
We doen hier twee hikes van elk een klein uurtje. Wanneer we door de dichte begroeiing lopen horen we in de verte opens geritsel. We knijpen onze ogen samen en jawel hoor; een aapje! En nog een, en…. voor we het weten zien we een hele groep aapjes, ons nieuwsgierig aankijkend. Vooral de hele kleintjes zijn zo ontzettend schattig!
Het is ook hier weer heel fijn om met een eigen auto door het park te toeren, zelf te kiezen waar te stoppen en hoelang. Lekker met je eigen muziekje op door de mooie natuur toeren. We houden lunchpauze op een camping in het park, waar tientallen koepeltentjes op de grasvelden staan. De parkrangers lopen de hele dag met katapulten in de rondte om de aapjes te verjagen bij de tentjes vandaan. Ik weet niet of ik hier nou zo lekker zou slapen, maar het geheel ziet er wel tof uit.
Richting de middag besluiten we terug naar het huisje te gaan. Een prachtig park, maar op de aapjes en hertjes na, geen wildlife gespot. Het is voor mij na drie maanden eindelijk tijd om ook weer eens achter het stuur plaats te nemen. Dat is dus een van de dingen die ik best wel miste, naast kaas. Nou en komt dat even goed uit, want deze namiddag doen we een wijnproeverij met, jawel, kaas!
En wat denk je, onderweg erheen zien we tóch nog een neushoornvogel over vliegen! Wat een beest zeg, ik zag hem eerst aan voor een reiger.
De Granmonte Vineyard is een flinke wijngaard met een grote variëteit aan druivensoorten. De proeverij doen we buiten, terwijl we de rotsen tijdens het ‘golden hour’ prachtig kleuren achter de druivenranken. Kids kunnen lekker spelen (altijd een tasje speelgoed mee…), wat een fijne zondagmiddag!
Naast de winkel en proeflokaal bevindt zich ook nog een restaurant, waar de kinderen een kinderwijntje (druivensap van de Shiraz) wegslobberen bij hun pizza. Wij gaan voor een wijn-stoofvlees combinatie, wat een heerlijke plek!
Met een paar aangekochte flesjes in de kofferbak (voor als m’n moedertje komt komende week) gaan we weer op huis aan. Topdag!
Ik weet niet of de neushoornvogelzoektocht, de wijnproeverij of een combinatie van factoren de oorzaak was. Maar die nacht droomde ik dat ik een neushoornvogel als huisdier had aangeschaft, die ik de hele dag meesleepte op m’n hoofd, als een soort papegaai. Ik werd oprecht wakker met nekpijn.
Er is in de omgeving van Khao Yai zoveel te doen! We besluiten een bezoekje te brengen aan een van de boerderijen hier in het agrarische gebied. Eenmaal aanbeland bij ChokChai farm lijkt het wel alsof we in een soort klein pretpark terechtgekomen zijn. We bekijken de diertjes en brengen een bezoekje aan het naastgelegen museum. Daar leren we dat de oprichter van de boerderij tamelijk succesvol was, wellicht mede dankzij zijn mantra: “al van kleins af aan wilde ik een cowboy worden”. Zijn vergaarde vermogen heeft hij flink gespendeerd aan allerhande ‘luxe’ goederen, waarvoor dus het museum. We vinden hier onder andere een collectie legertrucks, oude vliegtuigen, papegaaien, opgezette dieren, oldtimers, tijgers, olifanten en wat helikopters. De afdeling ‘luxe antiek’ was gesloten en hebben we overgeslagen. Bijzondere verzameldrift kunnen we wel stellen.
Van het melk van de boerderij maken ze hier vers schepijs en dat laten we ons geen twee keer zeggen. Super lekker! De kids vermaken zich na het ijsje nog even in de speeltuin, leuk ochtendje zo.
Op de terugweg pakken we even een supermarkt mee. We weten inmiddels dat Lotus’s een verzorgde keten is en toevallig zit er eentje langs de snelweg richting huis. En wat voor eentje. Een XXL editie waar de Amerikaanse Wallmart niet voor onderdoet. Enige verschil; hier geen revolvers maar ruime keuze aan rijst-snelkook-pannen.
Wij vullen ons mandje onder andere met broccoli, aardappels en (jawel!) Goudse kaas. Je kan de mensch wel uit Holland halen, maar de Hollander niet uit de mensch. Zo, plak die maar op een tegeltje! De rest van de dag vullen we dus met relaxen en piepers schillen 😉
Volgende dag is het weer tijd om de weg op te gaan! We moeten ruim 4 uur rijden richting Kanchanaburi (gezondheid). Onderweg maken we even een benzine-stop, voor zowel auto als inwendige mens. We scoren wat lunchvoer, waaronder ‘Bao’, een soort bapao broodje met vulling. En een flesje redbull, met het uiterlijk van een vooroorlogse dosis penicilline. Later komen we erachter dat de oorsprong van RedBull notabene in Thailand ligt en dit dus zo ongeveer het ‘origineel’ van ons welbekende blikje. De kracht van social media!
We arriveren in de namiddag bij ons geboekte tweekamerappartement, dat uiteindelijk een drie etage tellende rijtjeswoning blijkt. Top!
We eten bij een leuk restaurantje, drijvend op een groot vlot, op de River Kwai. De gelijknamige filmklassieker (uit 1957!) bekijken we die avond, ter voorbereiding op ons bezoekje aan die welbekende brug.
De volgende morgen gaan we op pad, slechts 20 minuutjes lopen richting ‘de brug’. Als we er bijna zijn klinkt in de verte een omroeper: “The train is soon approaching the station”.
We zijn op goed geluk die kant op gelopen, maar bij toeval treffen we één van de treinen die de brug passeert. En dat gebeurt maar drie keer per dag, ontdekken we later. Mooi om te bekijken!
We lopen achter de trein om de beroemde brug over te steken. Een brug, gebouwd tijdens de tweede Wereldoorlog, ten dienste van de Japanners. Naast Aziaten en Engelsen hebben ook heel veel Nederlandse mankrachten meegebouwd aan de spoorlijn. De route staat ook wel bekend als Death Railway, omdat er dagelijks gemiddeld 75 man stierf onder de erbarmelijke omstandigheden. Echt bizar, een plek die nu draait om toerisme, maar ooit zo’n schrijnende locatie was. In het naastgelegen Jeath Museum kunnen we tal van overblijfselen, nagebouwde scénes en fotomateriaal uit WOII bekijken. Colin vindt het enorm interessant en stelt vraag na vraag. Het is zo speciaal dat we dit kunnen uitleggen, terwijl de locatie en materialen het geheel illustreren. Zo belangrijk om door te geven en we merken dat het veel indruk maakt.
De middag besteden we aan relaxen en schoolwerk. Even wat vooruit werken, want de komende week hebben we hoog bezoek! Morgen halen we oma Linda namelijk van de luchthaven op!!! Heel veel zin in, maar daarover later meer!
Ik wacht nu vol verwachting op het vliegveld, hooglanders here I come😘🥰
😂😊😘 Heel veel plezier
Wat leuk dat je moeder langskomt. Er zullen wel wat traantjes gaan vloeien denk ik zomaar.