Als we het havenstadje binnenrijden staan direct een aantal mannen op scooters druk te zwaaien. Wil je met de boot? Ja, dan moet je deze kant op!
Hoewel Google Maps iets anders aangeeft beaamt een parkeerwachter bij een groot resort dat dit onze man is voor het geboekte Tubtim resort. Het voelt als een toerist-trap, maar vooruit. We willen de ‘speedboat’ en welke organisatie ons daar krijgt zal ons een worst zijn eigenlijk. Hij loodst ons naar een parkeerplaats (de auto mag niet mee naar dit eiland) waar onze bagage rapperdeklap in het zijspan van een scootertje gestapeld zit. Wijzelf stapelen ons ook op in een ander zijspan, want “het is te ver lopen” aldus de parkeerdames. Nou, daar gaan we dan, we gaan er eens goed voor zitten. Als na twee bochtjes en de aanlegsteiger al in zicht komt ben ik toch wat verbaasd. Maar goed, deze ervaring was toch ook wel wat waard op zichzelf.
Als de boot arriveert ontstaat er algauw een nieuwe bagage- en passagiersstapel aan boord, maar binnen tien minuutjes meert de boot alweer aan bij de pier van Koh Samet. En dan te bedenken dat de reguliere veerpont er drie kwartier over doet.
We worden met iets meer mensen en bagage dan ons lief is in een taxi gepropt. Opnieuw een gevalletje stapelen, maar dan in de laadklep van een pick-up. Afgezien van bestemmingsverkeer (in praktijk voornamelijk pick-ups die als taxi dienen en scootertjes) zijn er geen voertuigen op het eiland. Maar dat hebben we ook eigenlijk helemaal niet nodig. Wit strand, heerlijk rustig baaitje (waar we zelfs een neushoornvogel spotten!) en een resort vol Hollandse en Duitse pensionado’s. What more to wish for?
De pensio’s doen doorgaans niet veel meer dan de hele dag bakken met een krantje in de hand, terwijl ze met een schuin oog alles om zich heen observeren. Zo kon een Duitse kerel het niet nalaten me even te attenderen op een ‘levensgevaarlijke’ actie van Ivy bij een auto. “Je bent Nederlands toch? Het is hier geen Centerparks he”. De moedermaffia verschuilt zich blijkbaar ook incognito op de Thaise Eilanden.
M’n eigenste moeder heeft algauw de bijnaam ‘mama no. 9’ (omdat ze in kamer 9 verblijft) en wordt als het hoofd van ons gezelschap helemaal in de watten gelegd door onze vaste ober. Hij neemt haar zelfs de oerhollandse ‘bedjes-claim-traditie’ uit handen, door onze bedjes in alle vroegte al direct voor ons te reserveren bij het opbouwen. En zo staat elke dag een setje bedjes, voorzien van handdoeken, strandspeelgoed en een bordje ‘reserved mama no. 9’ voor ons klaar.
We hadden vooraf grootse plannen om van alles te ondernemen maar het is knap warm. Dus komen we niet veel verder dan een paar korte wandelingen over het eiland.
Dit eiland heeft weer een hele andere sfeer dan degene waar we hiervoor waren. Dat komt denk ik mede doordat er veel minder verkeer rijdt en het wat kleinschaliger is allemaal. Het voelt wat meer basic, meer rustiek. De beelden langs de kustlijn en de tempel met het grote buddhabeeld zijn leuk om even te bekijken.
Maar daarna snakken we allemaal naar een verfrissende plons in het heerlijke baaitje. De zee is echt heerlijk hier. Er blijken op het resort heel wat ‘long-stay’ klanten te zitten, te herkennen aan hun vaste tafeltje met bloemen. Lekker overwinteren hier op je oude dag, het kan slechter.
Dat het vertoeven op een ongerept rustig eiland ook een keerzijde heeft merken we wanneer er op een zekere avond een man onwel wordt. Het blijkt een Engelsman die hier heeft afgesproken met een Nederlandse vriend. We zien hoe de Thaise staf hysterisch staat aan te lummelen. De een stopt een rietje van een aangesnelde cola in z’n mond, de volgende wrijft met natte doekjes over z’n arm terwijl weer een ander z’n nek masseert. En dat alles terwijl ze hem afwisselend van een stoel naar de stabiele zijligging jonassen.
Zijn Nederlandse vriend komt ons om hulp vragen – met onze Hollandse BHV zijn we verre van experts, maar goed. M’n moeder stuurt resoluut de tetterende Thai een paar meter verder weg. De man is aanspreekbaar, maar heeft een grauw kleurtje en ziet er op zijn zachtst gezegd niet best uit. Hoewel wij elk moment een ambulance verwachten blijkt dat hier eveneens via de lokale pick-up-truck-taxi te zijn, waar de man ongemakkelijk naartoe wordt gecrowdsurft door de voltallige staf. We moeten even bijkomen van deze hysterische vijf minuten.
De volgende ochtend bij het ontbijt blijkt gelukkig dat de man goed en wel naar het ziekenhuis op het vasteland is gebracht en alles alweer beter gaat. Maar dat de medische zorg hier wel ietsje anders georganiseerd is wordt later die dag nogmaals duidelijk als ik een zalfje voor Arjan en mezelf ga scoren voor vermeende (verwaarloosde) kinderzeerplekken. De taxichauffeur beweert dat de verkoopster van de farmacie tevens arts is en wanneer ik m’n zelf-gediagnosticeerde anamnese voorleg knikt ze instemmend. Ze pakt een antibioticazalf, precies wat ik mezelf ook had voorgeschreven. Toen ik daarnaast -voor de zekerheid- ook vroeg om antibiotica knikte ze instemmend terwijl ze naar wat strips in een doosje graaide. Hoe veel ik wilde. Doe maar voor twee personen? Ze knikte. Vijf dagen? Opnieuw een instemmend knikje. Toen ik met een tasje vol medicamenten (zonder bijsluiter, gewoon losse stripjes) naar buiten wandelde voelde ik mezelf een prima Google-dokter.
We prikken hier op deze tropische plek ook een dag om Ivy’s verjaardag te vieren met oma. Zoals Ivy zelf zegt: m’n nepverjaardag. En zo eten we dus een taartje en zijn er cadeautjes, allemaal niet nep gelukkig.
Op het strandje hebben we een Nederlands gezin ontmoet die ook langere tijd op reis zijn. Ivy heeft haar nieuwe vriendinnetje uitgenodigd voor het etentje ter ere van haar nepverjaardag en zo zitten we met een gezellig clubje aan tafel die avond. Zo leuk om mensen te ontmoeten die ook houden van reizen, lekker ideetjes uit wisselen en samen een drankje te drinken.
Na vier heerlijke dagen verruilen we het relaxte Koh Samet voor het hectische Bangkok. Een groter contrast kan er niet zijn.
In tegenstelling tot onze aanvankelijke plannen (voor zover we die hebben) loopt de huur voor de auto nog door t/m vrijdag. En dus gaat die mee de binnenstad van Bangkok in. Stond precies niet op m’n bucketlist, maar gelukkig komen we na het middaguur goed en wel aan in ons gehuurde appartement.
M’n moeders laatste paar uurtjes in Thailand brengen we door in het Siam Paragon winkelcentrum. De kids hadden beiden geld gekregen voor hun verjaardag dat ze van ons moesten bewaren tot Bangkok (om Ali-expres rommel te vermijden). Dus je begrijpt het al, dat brandde in de portemonneetjes.
Het extreem grote winkelcentrum is scheutig met het rondstrooien van prikkels. Overal eettentjes, winkels, roltrappen en mensen die, net als wij, shoppen als de ideale zondagmiddagbesteding zagen.
We realiseren ons hier, mede door de feestelijke kerstversiering, dat het toch écht november is. Heel surrealistisch, besneeuwde kerstdeco tussen de palmbomen bij 35 graden.
De rest van de middag relaxen we in het appartement. De kids bouwen lekker hun Lego, fijn weer om de ruimte en huiselijke sfeer te hebben.
En dan is daar opeens het moment dat de taxi op de stoep staat. Opnieuw afscheid nemen, iets waar we de hele week eigenlijk nog niet over na hadden gedacht. Het voelde gewoon als samen vakantie vieren. Vooral Colin was even verdrietig, hij vond het jammer dat de tijd samen erop zat.
Even later in bed wilden de kids alvast iets leuks bedenken om de dag erna te doen. Iets om zich op te verheugen. En de keuze viel op…. Slijm maken. Jottem.
Dus liepen we de dag erna opnieuw in het grote winkelcentrum, waar de maandagmorgen blijkbaar stukken minder geliefd is voor de shoppende Bangkokkers.
De kids ratelden de ingrediënten op als een geautomatiseerd bericht en hielpen actief mee naar het zoeken van alle benodigdheden. Iets wat nog niet zo gemakkelijk was, aangezien het al een hele opgave is om iets simpels als bananen te vinden hier. Laat staan baking soda of lenzenvloeistof met een specifiek bestanddeel. Gelukkig weet een medewerker van de drogist meteen wat we zoeken; “You need it to make slimey yes? Than you can use this” waarna hij ons het goedkoopste goedje overhandigde (een of ander oogspoelmiddel). Blijkbaar is het maken van slijm een mondiale trend.
En zo besteden wij onze eerste dag in Bangkok met jawel; het mengen van glitterlijm en oogspoeling. #lifegoals
De spannende, spectaculaire en memorabele reisbelevenissen vanuit Bangkok houden jullie (en wij) nog even tegoed.
Alsof ik er weer ben, ik heb zo ontzettend genoten, boven alles om jullie weer te zien. Hopelijk kunnen we elkaar nog eens ontmoeten😍
Wat zijn je verhalen toch heerlijk om te lezen!! Alsof je er zelf bij bent! Ook geweldig om te lezen dat jullie het zo erg naar jullie zin heb! Linda het was vast geweldig om je kind en kleinkinderen en schoonzoon weer in levende lijve te kunnen zien.
Heerlijk om te lezen!! Lekker genieten! Groetjes Miranda en Dany